บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 23 หน้า 17
แสนหันมาดู “ฮือๆ ไอ้แสน แกฆ่าเค้าทำไม ทำไม !!”
อัญชันทรุดลงร้องไห้กับพื้น ก่อนจะกรีดร้องรํ่าไห้ออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง แสนมองอย่างเฉยชา
ที่พักป่าละเมาะเมืองพล กระรอกร้องไห้สะอื้นโดยมีองอาจปลอบใจ ส่วนดวงใจนั่งซึมอยู่กับจงอางและตะโพน ตะเภาทำแผลฟกชํ้าให้เพลิงที่กำลังนั่งจิตตกท้อใจ
“วันนี้ฉันโทรไปที่ศาลากลาง มีคนบอกว่าท่านผู้ว่าฯถูกลอบสังหาร” องอาจมองเพลิง “อีกไม่นานไอ้แสนต้องลงมือแน่”
ตะโพนท้อ “เฮ้อ พวกเราเหลือกันแค่ แล้วจะรับมือไอ้แสนยังไงวะ”
“ให้กระรอกกับดวงใจหนีไปก่อน ที่เหลือก็แค่สู้ตาย”
“ไม่นะ ฉันไม่หนี ฉันจะสู้กับพวกมัน ฉันจะฆ่าไอ้แสน ฉันจะฆ่าไอ้สถุล พวกนั้นให้หมด”
ตะเภาเตือน “กระรอก ตั้งสติหน่อยได้มั้ย เธอคนเดียวจะทำอะไรได้ อย่าทำให้วิญญาณของพี่กัลป์ต้องมีทุกข์ไปกว่านี้เลย” กระรอกสะอื้นซบลงกับบ่าขององอาจ “เราต้องบอกเรื่องนี้กับรองเพชรและชาวบ้าน”
เพลิงมอง “ถึงเวลาแล้ว ที่ชาวเมืองพลต้องรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้น”
หลุมฝังศพกัลป์ อัญชันเหมือนคนไร้วิญญาณ มองหน้ากัลป์ที่เลือดท่วมหน้าอยู่ในโลงศพที่อยู่ในหลุม แสนแค่นยิ้มออกมา “นี่ละโว้ย รางวัลของคนกล้าที่ปกป้องแผ่นดินจนตาย กูก็จะฝังมึงไว้ใต้แผ่นดิน ที่มึงรักอย่างนี้แหละ และพรุ่งนี้ก็ถึงเวลาที่กูจะระเบิดเขื่อน สร้างความวุ่นวายให้กับบ้านเมืองที่มึงรัก”
แสนโยนคมแฝกลงไปที่ร่างกัลป์ “อ่ะนี่ ของเล่นของมึงในนรก” แสนสะใจ อัญชันเดือดดาล
“แกมันไม่ใช่คน ได้ยินมั้ย แกมันเป็นเดรัจฉาน ไอ้แสน ราชสีห์ ไอ้ชาติชั่ว”
แสนสะใจ ผายมือเชิญให้ด่าต่อ “ฮ่าๆๆๆ สุดท้ายกูก็เป็นอมตะ อย่างที่ไอ้อัคนีมันพูดไว้ ไม่กูก็มึงที่ต้องตายด้วยคมแฝก สุดท้ายก็คือมึงที่เป็นศพ”
อัญชันร้องไห้ทรุดตัวลงไปซบกับดินอย่างอาลัยอาวร ขณะที่ร่างกัลป์ยังนอนนิ่ง แสนหัวเราะสะใจ “ฝังมัน”
เข้ม ขวานโยนฝาโลงลงไปปิดร่างกัลป์
ร้านกาแฟพ่อปาน จงอางยืนชะเง้อดูต้นทางอยู่ เมื่อมองมาที่หลังตึกจะเห็นมีคนเต็มไปหมด รองเพชรเป็นประธานการประชุม
“พวกเราเชื่อว่านายแสน ราชสีห์กำลังจะก่อวินาศกรรมในเมืองพลครั้งใหญ่เร็วๆนี้ แต่ติดขัดที่ว่าเราไม่มีหลักฐาน จึงไม่สามารถขอกำลังเสริมมายับยั้งเหตุร้าย”