บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 23 หน้า 20
“ส่วนไอ้เข้มไอ้ขวาน พวกมึงไปคอยชี้เป้าให้พวกทหารกองโจรให้บุกปล้นหมู่บ้าน ถ้าใครขวางฆ่าไม่ต้องเลี้ยง”
“ได้ครับนาย”
“ฮะๆ งานหมูๆจ้ะนาย ปล้นฆ่า ไอ้ขวานถนัดอยู่แล๊ววววว ฮะๆๆ”
แสนมองนิ่งๆ อารมณ์ว่าไม่ขำ ขวานหุบปากหน้าจ๋อย เจมส์หันมามองที่แสนก่อนจะควักรีโมทออกมาส่งให้
“คุณแสน นี่เป็นวิทยุส่งสัญญาณควบคุมระเบิด ถ้ามีเหตุขัดข้องเมื่อไหร่ คุณสามารถใช้มันหยุดหรือเร่งการจุดชนวนได้ทุกเมื่อ” แสนรับรีโมทมาดูแล้วแค่นยิ้มเหี้ยมให้เจมส์ ก่อนที่ชาญจะสั่งการ “เตรียมออกเดินทาง!!”
ชาญเดินนำแล้วพวกทหารเดินตาม สิงโต เข้ม ขวานเดินตาม สักพักเจมส์ก็เดินตามออกไป สิงโตกับชาญนำสมุนไปขึ้นรถ ส่วนเข้ม ขวานตามพวกทหารไปขึ้นรถ แสนกวาดตาดูทุกอย่างด้วยความสะใจ ก่อนเหลือบมองไปที่อาคารออฟฟิศเหมือนคิดอะไรได้บางอย่าง
ห้องคุมขังในเซฟเฮ้าส์เจมส์ อัญชันยังนั่งเลื่อนลอยไร้วิญญาณ นับแต่กัลป์จากไป สักครู่ประตูกรงก็เปิดออกเห็นแสนถือคมแฝกยืนอยู่กับสมุน “ถึงเวลาแล้วน้องพี่”
อัญชันหยาม “แกคงสะใจมากสินะ ที่มีวันนี้”
“อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนั้น เธอรู้มั้ยเรื่องที่เกิดขึ้นทั้งหมดนี้เพราะใคร มันไม่ใช่ความผิดพี่” แสนเข้ามา “ทุกอย่างเป็นเพราะไอ้กัลป์ เป็นเพราะมันคนเดียวที่ทำให้เป็นแบบนี้”
“เลิกโยนความผิดให้คนอื่นซะทีเถอะ แกก็รู้แก่ใจ ว่าทั้งหมดมันเป็นเพราะสันดานของแกเอง”
“ไม่จริง ไอ้กัลป์มันฆ่าพ่อพี่ มันแย่งน้องไปจากพี่ น้องก็รู้ พี่รักน้องมากแค่ไหน ทั้งๆที่น้องเคยหักหลังพี่ แต่จนถึงเวลานี้ พี่ก็ยังเฝ้าหวังว่าน้องจะสำนึกและกลับมาเป็นของพี่อีกครั้ง”
ท่าทีโรคจิตของแสนทำให้อัญชันไม่กล้าแสดงออกมามากนัก แม้ยามที่แสนเอื้อมมือไปสัมผัสที่ใบหน้าของอัญชัน อัญชันก็ทำได้เพียงอดทนอย่างขยะแขยงเท่านั้น
“พี่รักเธอ ขอเพียงเธอรับปาก เธอจะกลายเป็นยอดหญิงของแผ่นดินนี้ และอยู่เคียงข้างพี่ตลอดไป”
“หึ แต่ฉันขอตายดีกว่า ถ้าต้องอยู่เคียงข้างสัตว์นรกอย่างแก”
อัญชันมองแสนอย่างเวทนา แสนยิ่งเดือดดาลที่ถูกดูแคลน แสนจับอัญชันกระชากขึ้นมา
“ไม่รักดีจริงๆ นังแพศยา แกต้องการแบบนี้ใช่มั้ย ได้! ถ้าอยากตายกันมากนัก กูจะทำให้ทุกคนสมใจ”
อัญชันเผชิญหน้าแสนอย่างท้าทาย แต่ลึกๆแล้วก็หวั่นเกรงไม่น้อย
ละแวกตลาดเมืองพล รองเพชรบอกกับทุกคน
“ถ้าผมเดาไม่ผิด พวกมันจะกระจายกำลังออกเป็นสองกลุ่ม กลุ่มแรกขนระเบิด เดินทางไปถล่มเขื่อนพระเพลิงชัย ส่วนอีกกลุ่มนึงจะบุกเข้ามาโจมตียึดเมืองพล” รองเพชรชี้ไปตรงปากทางเข้า “ทางนี้”