บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 23 หน้า 19
พ่อปานหย่อนตัวลงนั่งอย่างมีโมโห “ฮึย เจ็บใจ ไอ้พวกตาขาว เสียแรงเคยร่วมยืนตรงเคารพธงชาติ พอถึงเวลาคับขันขึ้นมา เปิดตูดหนีกันหมด”
ตลาดเมืองพล กระรอกที่กำลังร้องไห้ องอาจเดินออกมาดูเห็นกระรอกร้องไห้ องอาจเดินมายืนใกล้ๆกระรอก แต่กลับไม่พูดอะไร กระรอกเช็ดนํ้าตา “ฉันนี่แย่จริงๆเลยนะ เวลาแบบนี้ยังคิดถึงเรื่องตัวเองอยู่ได้”
“ผมเข้าใจครับ มันไม่ใช่ความผิดของลูกพี่ซะหน่อย”
“นายพูดจริงเหรอ”
องอาจ เหลือบมองดวงใจนิดหนึ่ง “ครอบครัวของผมเอง ก็ไม่ต่างอะไรกัน” องอาจทำใจ “เราต้องเจ็บชํ้าต้องสูญเสียคนที่เราไปเพราะไอ้แสน” กระรอกมององอาจเหมือนนึกอะไรขึ้นได้บางอย่าง
“ถ้าลูกพี่อยากร้องไห้ก็ร้องต่อเถอะครับ ผมจะอยู่เป็นเพื่อน”
“องอาจ”
“ครับ”
“แล้วนายไม่อยากร้องบ้างเหรอ ในเมื่อนายเองก็เสียใจพอๆกับชั้น”
องอาจรู้สึกเหมือนถูกจี้ใจดำ พยายามกลั้นนํ้าตา
“องอาจ” องอาจส่ายหน้ายิ้มๆ “สำหรับเรื่องในอดีต ผมไม่มีนํ้าตาเหลือแล้วครับลูกพี่ ไม่มีแล้ว”
กระรอกดูออกว่าองอาจกำลังกลั้นนํ้าตา กระรอกทำได้แค่โอบกอดองอาจไว้เป็นการปลอบใจ ดวงใจเห็นเข้าก็งงๆนิดหนึ่งก่อนจะเข้ามากอดอีกข้าง
ห้องคุมขังในเซฟเฮ้าส์เจมส์ ท่ามกลางแสงสลัว อัญชันนั่งเหม่อด้วยหัวใจอันว่างเปล่า การจากไปของกัลป์ทำให้อัญชันหมดเรี่ยวแรงทั้งกายและใจ
รุ่งสางวันใหม่ ในอาคารเซฟเฮ้าส์เจมส์ แสนยืนรออยู่กับเจมส์ สิงโต เข้ม ขวาน สีหน้าทุกคนกระเหี้ยนกระหือจะเปิดฉากรบ พวกสมุนแสนกลุ่มหนึ่งยืนรวมกันอยู่พร้อมอาวุธ และถัดมาคือกองกำลังไม่ทราบฝ่ายของเจมส์ที่ปลอมตัวเป็นทหารและพรางหน้าด้วยเขม่าดำ พวกมันอำมหิต นิ่งขรึมเหมือนผีร้ายยืนเรียงแถวตรงอย่างเป็นระเบียบ ชาญที่ติดตั้งระเบิดลงจากรถเดินเข้ามารายงานเจมส์ “ระเบิดติดตั้งเรียบร้อยแล้วครับบอส”
เจมส์ยิ้ม-หันมาบอกแสน “ในที่สุด...วันที่รอคอยก็มาถึง แผ่นดินแถบนี้จะต้องเป็นของพวกเรา”
แสนนิ่งก่อนจะหันไปบอกสมุน “ไอ้สิงโต งานนี้มึงไปช่วยคนสนิทของผู้การเจมส์คุ้มกันรถขนระเบิด”
“ครับนาย”