บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 23 หน้า 18
ชาวบ้านเซ็ง “แล้วต้องรอให้พวกเราตายก่อนหรือไง ทางบ้านเมืองถึงจะส่งคนมาช่วย”
ชาวบ้านบ่น “รัฐเค้าไม่เหลียวแลเราหรอก”
ตะโพนเอ็ด “อ้าว พวกเอ็งอย่าชักใบ้ให้เรือเสียสิวะ รองเค้าก็บอกอยู่นี่ไงว่าไม่มีหลักฐาน”
จงอางพยายามช่วย “ แล้วขอคนมาสู้โจร เค้าขอทีเป็นสิบเป็นร้อยนะน้า ไม่ได้ขอแค่สองคน เค้าจะได้ส่งมาง่ายๆ”
แม่แจ้เปรย “ถึงยังไงก็เถอะ เรื่องพวกนี้มันหน้าที่ของทางการไม่ใช่เรอะ แล้วเรียกพวกฉันมานี่ทำไม”
องอาจอธิบาย “ข้อแรก เราอยากเตือนภัยทุกคนเอาไว้ก่อนล่วงหน้า เพื่อรับมือกับเหตุร้าย”
เพลิงเสริม “และข้อสอง ผมคิดว่าพวกเรายังพอมีทางหยุดยั้งแผนการของไอ้แสนมันได้ ถ้าทุกคนร่วมมือกัน”
พ่อปานงง “ร่วมมือ? ทำอะไรวะ” เพลิงพยักหน้าให้องอาจ
“ถ้าเราหนีไปตอนนี้ แผ่นดินแถบนี้ทั้งหมดก็จะกลายเป็นอาณาจักรของพวกมัน แต่ถ้าเราสู้ เราก็ยังสามารถปกป้องบ้านเมืองของเราได้” ชาวบ้านฮือฮากันขรม ประเด็นคือ “สู้ไอ้แสนเนี่ยนะ มันจะไหวเหรอ ขืนสู้มีหวังได้บาดเจ็บล้มตายแน่” เสียงเอะอะโวยวายทำให้ดวงใจกลัว จนต้องเกาะแขนจงอางไว้แน่น ส่วนกระรอกก็รู้สึกอึดอัดกับท่าทีของชาวบ้าน
“รองเพชรมีอาวุธพร้อมอยู่แล้ว ขอแค่มีอาสาสมัครเป็นแนวร่วมกับพวกเรา ก็เพียงพอที่จะต่อต้านกำลังของไอ้แสน”
ตะเภาเสริม “เมืองพลเป็นบ้านเกิดเมืองนอนของพวกเรา เราเกิดที่นี่ ก็ควรตายที่นี่”
ช่างเยี่ยมเห็นด้วย “ใช่ ตายอย่างมีศักดิ์ศรี ไม่ใช่หนีอย่างคนแพ้ ในฐานะคนเมืองพล ฉันขอสู้ร่วมกับชาวบ้านทุกคน”
ผู้ใหญ่เปี่ยมไม่ยอม “เรื่องรบเรื่องสู้มันเป็นหน้าที่ของทางการต่างหาก เพราะพวกแกนั่นแหละไปร่วมมือกับไอ้กัลป์ ชาวบ้านเลยต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
กระรอกเดือด “ผู้ใหญ่พูดแบบนี้ได้ยังไง ที่ผ่านมาไอ้แสนมันข่มเหงยํ่ายีเราแค่ไหน พี่กัลป์ต่างหากที่ปกป้องพวกเราจนตัวตาย ผู้ใหญ่ก็เป็นคนของทางการ ทำไมไม่ออกหน้าสู้กับพวกไอ้แสนมันบ้าง”
“กูลาออก คืนนี้กูจะรีบเก็บของ หนีไปจากเมืองพล”
ชาวบ้านกลัวกัน “ข้าเห็นด้วย ทุกคนหนีตายเหอะ รีบไปจากที่นี่” / “ใครอยากเป็นศพวีรบุรุษหน้าโง่อย่างไอ้กัลป์ก็เชิญตามสบาย ข้าขอกลับบ้านพาลูกพาเมียหนีไปกับผู้ใหญ่”
ชาวบ้านเฮโลกันอื้ออึง องอาจกับเพลิงและตะเภาได้แต่รู้สึกผิดหวัง พ่อปาน แม่แจ้มองดูสภาพของชาวบ้านแล้วนึกละอายแทน รองเพชรทำใจ ก่อนจะหันมาทางองอาจและเพลิง ทั้งสองได้แต่นึกเวทนานํ้าใจชาวบ้าน