บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 14 หน้า 6
ตะโพนขับรถบรรทุกฝ่าแนวด่านออกไป องอาจตะเบะให้รองเพชรทีเล่นทีจริง รองเพชรตะเบะรับ
บนถนนละแวกชายแดน เซ่งเมื่อขาดการติดต่อกับตำรวจกังฉินก็แปลกใจ เอาวอเคาะบริเวณคอนโซลรถ
“วอ.2 วอ.2 มีใครได้ยินบ้าง เฮ้ย ทำไมเงียบไปวะ” เซ่งมองชาญ “ท่าจะไม่ดีแล้วไอ้อินทรีย์”
“ฉันว่าเราอย่าเข้าไปที่ด่านดีกว่า รีบกลับรถตอนนี้ยังไม่สาย”
“แล้วจะปล่อยของให้หายไปรึไง”
“กูเห็นด้วย งานนี้เราต้องไปดูให้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้น”
ด่านตำรวจชายแดน รถเพลิงขับมาผ่านด่านร้าง ทั้งสามมองด่านอย่างโมโห เพลิงทำเครียดแต่ลึกก็แอบดีใจ
เซ่งชะเง้อชะแง้มอง งงมาก ชาญมองจับผิดสังเกตเพลิงกับเซ่ง ชาญเอาปืนจ่อไปที่เพลิงกับเซ่ง
ชาญสั่ง “หยุดรถ” เซ่งงง เพลิงตบไฟรถยอมเลี้ยวรถจอดข้างทาง
ชาญเปิดประตูรถลงมาพร้อมเล็งปืนไปที่เพลิงกับเซ่ง
“ของ ของนายกูจะหายไปไหนฟรีๆไม่ได้ พวกมึงนั่นแหละที่เป็นสาย”
ชาญยิงผ่านหน้าเพลิงกับเซ่งไป เซ่งกับเพลิงลงจากรถ
“เฮ้ย ไอ้น้อง ทำอย่างนี้มันมากไปแล้วนะโว้ย แล้วมึงมีสิทธิอะไรมากล่าวหากันลอยๆแบบนี้”
ชาญเล็งปืนจะยิงใส่เซ่ง “เดี๋ยวกูก็จะรู้ว่าของนายกูอยู่ไหน”
ชาญส่ายปืนไปทางเซ่งแล้วไปทางเพลิง แล้วกลับไปทางเซ่ง ชาญจะยิงเซ่ง เพลิงเห็นเลยเข้าเตะปืนกระเด็นแล้วพุ่งเข้าชาร์จชาญ เพลิงกับชาญสู้กัน เซ่งรีบไปเก็บปืนชาญที่กระเด็น เพลิงได้เปรียบจะบิดคอชาญ เซ่งเห็นเลยห้ามเพลิงไว้ “อย่าไอ้อินทรีย์ มันเป็นคนของผู้การเจมส์ เรื่องนี้ให้นายแสนเป็นคนตัดสิน”
ชาญหอบแฮ่ก มองเพลิงอย่างเจ็บแค้น
ถนนลูกรังใดๆ รถขนอาวุธจอดอยู่แล้ว ตะโพนกำลังงัดเปิดลังออก แล้วหยิบของในลังชูของให้องอาจกับกัลป์ดู
“เอ็มสิบหก อาร์ก้า คาร์บิ้น อาร์พีจี อาวุธสงครามเต็มไปหมด”
องอาจบอกกับกัลป์ “ถ้าส่งกลับถึงเมืองพล หมวดนิตย์มันเล่นแร่แปรธาตุส่งคืนให้ไอ้แสนแน่”
“ของพวกนี้มันส่งมาทาสงครามกับเพื่อนบ้านของเรา ยุแยงตะแคงรั่ว ให้เรากับเพื่อนบ้านฆ่ากันเอง”
“แล้วเอาไงดี” กัลป์ส่งสายตามององอาจ องอาจรู้ถึงแววตากัลป์ที่บอกตัวเอง พยักหน้ารับ
ด่านตำรวจชายแดน เพลิง เซ่ง ชาญ ขยับเดินไปขึ้นรถ พอประตูรถปิด ระเบิดจากอาวุธสงครามที่องอาจระเบิด