บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 14 หน้า 7
ก็ระเบิดตูม จากไกลๆ ทั้งสามเห็นระเบิดก็รู้ได้ว่าของ ของมันถูกทาลายทิ้งแล้ว ชาญกับเซ่งโมโหมาก ส่วนเพลิงหน้านิ่งแต่ลึกๆรู้สึกสะใจ
ห้องทำงานแสน แสนกำลังหารือกับเจมส์อย่างเคร่งเครียด โดยมีสิงโตคอยอารักขา
“อาวุธสงครามทั้งหมดของเราที่ถูกระเบิดในครั้งนี้ ชาญสงสัยว่า ไม่ไอ้เซ่งก็ไอ้อินทรีย์ลูกน้องของคุณต้องเป็นสายตำรวจ”
“เป็นไปไม่ได้ นายเซ่งเป็นคนเก่าคนแก่ของผม ส่วนนายอินทรีย์ก็เป็นเพื่อนสนิทของเค้า ผมเคยทดสอบมันมาแล้ว งานนี้เราอย่ามาโทษกันเองดีกว่า เสียหายด้วยกันทั้งคู่ ถือว่าจบๆกันไป”
“จบไม่ได้ ผมเป็นฝ่ายเอาอาวุธพวกนี้ออกมาจากคลัง ผมนี่แหละเป็นฝ่ายเสียหายมากกว่าคุณ” เจมส์ลุกขึ้น
“เหตุมันเกิดในเขตความรับผิดชอบของคุณ” เจมส์ตบโต๊ะ “เพราะฉะนั้น คุณต้องรับผิดชอบ กรุณาสะสางเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดมิสเตอร์แสน ไม่เช่นนั้น อย่าหวังว่าคุณจะไปถึงจุดมุ่งหมายที่คุณฝันไว้ โดยไม่มีผมคอยสนับสนุน”
แสนโกรธแต่ทำอะไรเจมส์ไม่ได้ เจมส์โมโหมากเดินออกจากห้อง มีชาญเดินตามออกไป แสนหยิบคมแฝกตีกวาดข้าวของ ใช้ความคิดมองเหลือบไปที่เพลิง
ร้านพ่อปาน ตะเภากำลังทำงานเช็ดโต๊ะซึมๆเศร้าๆ เหมือนคนไม่มีชีวิตจิตใจ พ่อปานแม่แจ้เห็นแล้วก็เวทนา
“เห็นแล้วก็เจ็บใจ เพราะไอ้เพลิงแท้ๆ ที่ทาให้นังตะเภาเป็นแบบนี้ นี่ถ้าไม่กลัวบาป ข้ายิงมันตายไปแล้ว”
“ไม่เอาน่าตาปาน ไอ้เพลิงมันเป็นคนของไอ้แสน แกสู้พวกมันไม่ได้หรอก”
พ่อปานแค้นใจ ระหว่างนั้นจงอางก็ปั่นจักรยานมาจอดแล้วรีบไปบอกตะเภา
“มีข่าวดีแล้วพี่ตะเภา มีคนล้างแค้นให้พี่แล้ว”
“ล้างแค้น ?”
“ยังไงกันวะจงอาง”
“ที่ท่ารถเขาคุยกัน อาวุธสงครามของไอ้แสนโดนระเบิดทิ้งทั้งคันเลย งานนี้ไม่ต้องสงสัย ต้องเป็นฝีมือพี่กัลป์แน่ๆ”
“ฮะ ฮะฮ่า ฮ่าๆๆ สะใจไอ้ปานล่ะงานนี้ สมน้าหน้ามัน ไอ้แสน ขอให้มีแต่ความฉิบหายแบบนี้ทุกวันเถอะวะ”
ตะเภาเหมือนคิดอะไรขึ้นได้บางอย่าง
หน้าบ้านตะโพน ตะเภาเดินเข้ามาเมียงมองหน้าบ้าน ตะโพนอยู่เรือนปลงศพ นกในกรงร้องขึ้นมาทันที “คนสวยมาแล้ว”