บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 14 หน้า 8
ห้องลับใต้ดินบ้านตะโพน กัลป์กับองอาจที่อยู่ในห้องลับ ได้ยินเสียงนกส่งสัญญาณ
ตะเภาร้องไห้เล่าเรื่องทุกอย่างที่โดนเพลิงทำให้กัลป์ฟังจนหมดแล้ว กัลป์โกรธมือกำคมแฝกแน่น
“ถ้าฉันยังอ่อนแอแบบนี้ต่อไป ก็คงถูกพวกไอ้แสนย่ายีไม่เลิก ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่มันจะมาฉุดฉันไปอีก” ตะเภามองกัลป์ “ฉันยอมสู้จนตัวตาย ดีกว่ายอมให้พวกมันข่มเหงอยู่แบบนี้ พี่ต้องช่วยฉันนะพี่กัลป์”
“ตะเภาแน่ใจนะ” ตะเภาพยักหน้า
กัลป์ตวัดคมแฝกในมือแล้วส่งด้ามให้ไปทางตะเภา ตะเภาจ้องมองคมแฝกอย่างจริงจัง
เรือนปลงศพ ตะโพนอยู่ใกล้บริเวณต่อโลงศพ กำลังเลือกท่อนไม้มาทำเป็นคมแฝกอย่างชำนาญ ทุกขั้นตอนมีรายละเอียดมากมาย
ที่ริมน้ำ มีเสาจำลองเป็นเป้าซ้อม คล้องด้วยยางรถยนต์ กัลป์กำลังโอบประคองตะเภา จับท่าให้หมุนตามเพื่อออกลีลาคมแฝก
“จับตาคู่ต่อสู้ มองหาจุดอ่อน” กัลป์พลิก “จู่โจม !!”
กัลป์พาร่างตะเภาหมุนสะบัดคมแฝกตีไปราวกับเป็นหนึ่งเดียว คมแฝกฟาดทุ่นซ้อมจนฝุ่นกระจาย พอกัลป์คล้ายมือออก ตะเภาถึงกับตะลึงเซเพราะแรงเหวี่ยงเมื่อครู่ “แรงส่งเน้นจากที่เอว ไม่ใช่ขา”
ตะเภาอึ้ง มองคมแฝกในมืออย่างรู้สึกเลื่อมใส
เรือนปลงศพ องอาจกำลังสอนตะเภายิงปืน
“เล็งศูนย์หน้าให้ตรงกับกึ่งกลางบากศูนย์หลัง จับปืนสบายๆให้ถนัดมืออย่าเกร็ง หายใจปกติค่อยๆเหนี่ยวไก”
ตะเภาเหนี่ยวไก กระสุนห่างเป้าไปโดนต้นไม้
“เอ่อ เข้าใจผิดนะ ให้ยิงกระป๋อง ไม่ใช่ยิงต้นไม้” ตะเภายิ้มเจื่อนๆ แหยๆ
ใกล้กระท่อม คมแฝกฝีมือตะโพนเริ่มเป็นรูปร่าง มีการไสกบ ขัดถูจนขึ้นเงา ต่างกับของกัลป์ตรงไม่มีอักขระอาคมเท่านั้น
ริมน้ำ ตะเภาเริ่มออกลีลาคมแฝกแม่นยาขึ้น กัลป์ไม่ต้องประคองแล้ว แค่ยืนคุมเชิงเท่านั้น
“หักปีกปักษา สะท้านบรรพต อัคคีสาดแสง นาคาพ่นไฟ”
ตะเภาออกแรงสุดตัว พอเปลี่ยนท่าเร็วๆก็เสียหลักล้ม “ที่สำคัญกว่าท่วงท่า ก็คือต้องมีสมาธิ”
ตะเภาพยักหน้าหอบๆ