บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 14 หน้า 9
ตะโพนทำคมแฝกเสร็จ โยนคมแฝกให้กัลป์ กัลป์รับมา แล้วยื่นให้ตะเภา
กัลป์สอนท่าคมแฝกให้ตะเภาชำนาญเรื่อยๆ ถือไม้เรียวคอยเขี่ยจัดท่าให้
องอาจก็โยนกระป๋องไปบนฟ้า ตะเภาเหนี่ยวไกยิงกระป๋องจนกระเด้งไปหลายครั้งกว่าจะตกลงพื้น
ตะเภาวาดลวดลายคมแฝกอย่างคล่องแคล่ว
กลางวันวันใหม่ โถงกระจกบ้านแสน เพลิง เข้ม สิงโต ขวาน มั่น เซ่ง ทุกคนยืนรับคาสั่งจากแสน
“ไปจัดการตามที่กูสั่ง”
“รับทราบครับนาย”
ทุกคนเดินออกจากห้อง เหลือแสนเพียงคนเดียว “ลาพระพาย คือที่ตายของมัน ไอ้กัลป์”
ดอกไม้แอบฟังอยู่ ครุ่นคิด
ห้องนอนอัญชัน อัญชันกาลังนั่งหวีผมอยู่ตรงหน้ากระจก เพลิงเดินเข้ามาทางด้านหลังอัญชัน อัญชันเห็นเพลิงผ่านกระจกแล้วหันมา “เพลิง”
หน้าบ้านอัญชัน เข้มกับขวานกำลังลากตัวกระรอกและมาลัยออกมา
“โอ๊ย!ปล่อยนะ!ปล่อยฉัน” เข้มกับขวานได้ทีหยอด “อย่าดิ้นสิจ๊ะคนสวย เดี๋ยวเจอของแข็งแล้วโทษพี่ไม่ได้นะ”
“ไปกับพี่ซะดีๆน้องรัก นี่เป็นคาสั่งของนายแสน”
มาลัยโวยวาย “ไอ้พวกโจรห้าร้อย แกจะเอาพวกฉันไปไหน”
เข้มกับขวานฉุดกระชากกระรอกและมาลัยไปโดยไม่บอกกล่าวอะไร
ลาพระพาย มีแสงแดดสาดส่องเข้ามาแบบเป็นเงาย้อน บรรดาสมุนของแสนกำลังช่วยกันชักรอกกรงเหล็กขนาดใหญ่ขึ้นมาเหนือผิวน้ำ กรงเหล็กผุเก่าถูกเตรียมไว้กักขังเหยื่อล่อสำหรับกัลป์โดยเฉพาะ
อัญชัน กระรอก มาลัย ถูกจับเข้ากรง โดยกรงยังอยู่ที่พื้น กรงกำลังถูกชักลอกขึ้นไปกลางน้ำ แล้วค่อยๆ ถูกหย่อนลงไปในน้ำแล้วประมาณครึ่งขา อัญชันดึงกระรอกมาใกล้ตัว “ไอ้หน้าตัวเมีย แกต้องการอะไร”
เซ่งเข้ม “ฉันอยากส่งข่าวไปถึงกัลป์ เกรียงไกร ฉันต้องการให้มันมาที่นี่”
“แกจะหลอกพี่กัลป์มาติดกับสิท่า ไม่มีทางหรอก”
“คิดดีๆก่อนสาวน้อย เพราะใครก็ตามที่ยอมไปส่งข่าวให้ฉัน ฉันจะปล่อยให้เป็นอิสระ”
ทั้งสามสาวมองหน้ากัน “พวกฉันยอมตาย”
เซ่งหมุนที่ควบคุมกรงให้หย่อนลงน้า ทั้งสามคนจมอยู่ในน้ำ ใต้น้าทั้งสามคนตะเกียกตะกายหาทางหายใจ