บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 12 หน้า 11
ตอบ “นี่ขนมของโปรดของดวงใจเลยนะครับเนี่ย จำได้มั้ย อร่อยมั้ยครับ”
ดวงใจพยักหน้ายิ้มๆ แล้วหยิบขนมขนมป้อนให้องอาจ “อร่อยมั้ยครับ”
ดวงใจเห็นคนไข้ที่พยาบาลก้อยจูงอยู่ ก็อยากจะเอาขนมไปแบ่งเพื่อน ดวงใจหยิบขนมลุกขึ้นไปส่งขนมให้เพื่อน
“อร่อย”
เพื่อนคนไข้ฉวยขนมจากมือดวงใจไปทั้งถุง วิ่งหนีไปตามสุ่มทุมพุ่มไม้ พยาบาลก้อยเห็นไม่ได้ว่าอะไร ดวงใจรีบกลับมาหาองอาจ “หมดเลย บ๋อแบ๋เลย”
“ไม่เป็นไร นี่เรามีอีกเยอะแยะเลย” องอาจมองดวงใจ น้องสาวนึกสะเทือนใจ ฝืนยิ้มสู้ ดวงใจยิ้มมองขนมแล้วหยิบมากินเลอะปาก องอาจเห็นเอามือเอื้อมเช็ดปากให้ดวงใจ “ดวงใจ อยากไปเที่ยวข้างนอกมั้ย”
ดวงใจจากที่ยิ้มอยู่ก็หุบยิ้มนิ่งงันตาแข็ง
“ไม่ ข้างนอกน่ากลัว มีคนร้ายมันมาฆ่าพ่อฆ่าแม่ มันตามหาดวงใจ แต่มันหาไม่เจอ”
องอาจเห็นอาการน้องสาวก็โอบกอด “โอ๋ๆ ไม่ต้องกลัวนะครับ องอาจจะต้องปกป้องดวงใจเอง”
มุมระเบียงโรงพยาบาล กระรอกกำลังถือบิลใบเสร็จในมือ ถือถุงยาที่เพิ่งจ่ายเงินจะกลับไปหาแม่ที่รออยู่กระรอกหันไปเห็นองอาจที่กำลังกอดปลอบดวงใจ แล้วจูบหน้าผากอยู่ กระรอกชะงักนิ่งมอง พยาบาลก้อยเห็นกระรอกก็เข้ามาถาม “มาเยี่ยมคนไข้เหรอคะ”
กระรอกอํ้าอึ้ง “เปล่าค่ะ มารอเพื่อนคนนั้น” กระรอกชี้ไปที่องอาจ
พยาบาลก้อยภูมิใจ “อ๋อ คุณองอาจ เขามาเยี่ยมน้องดวงใจทุกเดือน ชอบเอาขนมมาแจกคนไข้อื่นๆด้วย ใจดีจริงๆ ตามสบายนะคะ”
“ทุกเดือนเลยเหรอคะ” พยาบาลก้อยยิ้มให้กระรอก แล้วเดินออกไปรวมพลคนไข้ให้กลับขึ้นตึก กระรอกมองทางองอาจกับดวงใจ
“คนไข้คะ ได้เวลากินอาหารกลางวันแล้วค่ะ”
องอาจลุกพร้อมส่งถุงขนมให้ดวงใจ ดวงใจกำลังเดินไปหาพยาบาลก้อย แล้วหันกลับมามององอาจ
“องอาจต้องกลับมาเยี่ยมดวงใจอีกนะ” ดวงใจโบกมือ “บ๊าย บ๊าย บ๊าย”
องอาจมองน้องสาวแล้วโบกมือให้ พอดวงใจเห็นก็เดินตามกลุ่มคนไข้ไป องอาจหันมาอยู่กับตัวเองรู้สึกสะเทือนใจกับสิ่งที่ครอบครัวตัวเองโดน “ตาบ๊อง นายนี่เหลือเกินจริงๆ” องอาจหันไปตามเสียงเห็นเป็นกระรอก ตกใจ
“ลูกพี่ มาได้ยังไง”
“มาได้ยังไงก็เรื่องของฉัน แต่อย่างน้อยก็ได้เห็นความกะล่อนของคนบางคน แม้แต่คนไข้ก็ไม่ละไม่เว้น นายก็