บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 12 หน้า 12
เหมือนผู้ชายคนอื่นที่เห็นผู้หญิงเป็นคนโง่ นึกจะหลอกอะไรก็ได้”
“ผมไปหลอกใครครับ”
กระรอกเดินจํ่าหนี ไม่อยากคุยด้วย องอาจเห็นอาการโกรธของกระรอกก็รีบตามไป แต่มีพยาบาลอีกคนเข้ามาเรียกองอาจไว้ “คุณองอาจคะ คุณหมออยากคุยเรื่องอาการของคุณดวงใจค่ะ”
องอาจพยักหน้ารับกับพยาบาล แล้วหันมองตามกระรอกที่เดินออกไปไกลแล้ว “ครับ”-
องอาจจำใจต้องไปกับพยาบาล
ลานจอดรถโรงพยาบาลประจำจังหวัด กระรอกเดินหิ้วถุงยามาหามาลัย
มาลัยผิดสังเกต “กระรอกเป็นอะไรรึเปล่าลูก...ท่าทางซึม ๆ”
“ปละ...เปล่าจ้ะแม่ กระรอกแค่เวียนหัวนิดหน่อย”
“คงได้กลิ่นยาในโรงพยาบาลน่ะสิ เวียนหัวมากมั้ยลูก”
“ไม่เป็นอะไรหรอกจ๊ะ เดี๋ยวก็หาย” เพลิงยืนกอดอกรออยู่ที่รถ
“อ้าวให้ไว ให้ไว...สาวน้อยสาวใหญ่ เดินให้มันกระฉับกระเฉงหน่อยสิครับ เจ็บป่วยแค่นี้ไม่ถึงตายหรอก อย่าสำออยเยอะ”
“นายมันจะมากไปแล้วนะ...พูดจาอะไรคิดถึงใจคนอื่นบ้างสิ”
“ตอนนี้ผมคิดอยู่เรื่องเดียว ผมหิวข้าว ขึ้นรถ เร็ว!”
เพลิงขึ้นรถไปหน้าตาเฉย กระรอกมองตามอย่างไม่พอใจ มาลัยสะกิดลูกไม่ให้คิดมาก แล้วพากันไปขึ้นรถ
ลานจอดรถ องอาจกลับมาที่รถ เจอโน้ตที่เพลิงทิ้งไว้จึงหยิบมาดู พอเห็นข้อความก็ชะงักไป แล้วมองหาไปรอบๆว่าใครเป็นคนทิ้งโน้ตเอาไว้
กองไฟหน้าบ้านตะโพน ตะเภาซึ่งมาเยี่ยมกัลป์ กับตะโพนกำลังอ่านโน้ตที่ได้จากองอาจ
“หุ้นส่วนของแสน ราชสีห์ นายเจมส์ คาร์เตอร์ ตอนนี้อยู่ในตัวเมือง นี่ไงบอกชื่อโรงแรมมาด้วย”
“ใครคือ ไอ้เจมส์ คาร์เตอร์วะ อยู่เมืองพลมาตั้งนานข้าไม่เคยได้ยินชื่อ”
องอาจบอกกับกัลป์ “ฉันสืบข้อมูลมาแล้ว ไอ้ฝรั่งคนนี้เป็นทหารเลว ทั้งขายยาค้าอาวุธเถื่อน”
“เป็นสันดานของพวกมัน ทำตัวว่าพัฒนามีอารยธรรม แต่เข้าประเทศไหนบรรลัยที่นั่น”
องอาจส่ายหน้า “ไอ้นี่มีเส้นสาย รู้จักนักการเมืองระดับบิ๊กๆหลายคน”
“โห ไปเอาข้อมูลมาจากไหนเยอะแยะ”