บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 12 หน้า 15
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ชาญ คนรถมาดขรึมของเจมส์กำลังจิบเครื่องดื่มอยู่เดินไปเปิดประตู มืออีกข้างกุมปืนเตรียมพร้อม แต่แล้วก็เจอตะเภาแต่งตัวฉูดฉาดตามประสาพาร์ตเนอร์ แสร้งทำเป็นยืนเมาอยู่
“อูยตาลาย ห้องพี่เรียกพาร์ตเนอร์มารึเปล่าคะ”
“ไม่ได้เรียก มาผิดห้องแล้วน้อง” เจมส์หันไปเห็นตะเภาก็ชะงัก เพราะเสน่ห์เย้ายวน
“เดี๋ยวค่อยโทรมาใหม่ แค่นี้ก่อนนะ” เจมส์ว่าก่อนจะปลีกตัวมาดู ตะเภาสังเกตเห็นแล้วแสร้งเล่นละครต่อ
ตะเภาเอามือลูบ “แหม พอดีคอแห้ง หนูขอ หนูดื่มสักแก้วได้มั้ยคะพี่รูปหล่อ”
ชาญดึงมือออก “อย่ามาอ่อยเหยื่อแถวนี้ รีบไสหัวไปให้พ้น”
“เฮ้ ไม่เอาน่าชาญ อย่าเสียมารยาทแบบนั้น”
“บอสครับ แต่ว่า...”
เจมส์เข้าเชยคางตะเภา เห็นอีกฝ่ายยิ้มหวาน “ท่าทางคุณผู้หญิงคงจะกระหายมาก เชิญทางนี้ครับ”
ตะเภาชูนิ้ว “โอเค แทงกิ๊ว” ตะเภาเดินโซซัดโซเซไปแผ่ที่โซฟา แล้วยกขาพาดโต๊ะเหมือนจงใจโชว์เรียวขา
“ขอแก้วเดียวก็พอนะคะ เพราะต้องไปหาห้องลูกค้าต่อ เดี๋ยวเสียลูกค้า”
“ลูกค้ารายใหญ่สินะ”
ตะเภายั่ว-เล่นหูเล่นตา “ร้อยห้าสิบบาทขาดตัว ค้างคืน จัดเต็มทุกอย่าง บริการยิ่งกว่าเมียที่บ้าน”
เจมส์ได้ยินแล้วก็ของขึ้น “เอ่อชาญ นายลงไปดื่มต่อที่ล็อบบี้ดีมั้ย”
ชาญไม่ไว้ใจตะเภา “จะดีเหรอครับบอส”
เจมส์หันมาสั่งแกมดุ “นี่เป็นคำสั่ง” ชาญลังเลนิดหนึ่ง เห็นตะเภาโบกมือบ๊ายบายกวนๆ ชาญจำใจเปิดประตูออกไป เจมส์เดินมาที่ตะเภา “เธอบอกว่าร้อยห้าสิบ ทำอะไรได้บ้าง”
ทางเดินหน้าห้องพักเจมส์ในโรงแรมแสงทอง ชาญปลีกตัวไปที่ลิฟต์ โดยไม่ทันสังเกตเห็นกัลป์กับองอาจที่ซุ่มมองอยู่ “ตามข้อมูลเป๊ะ ไอ้ฝรั่งเจมส์นี่มันขาหื่นจริงๆ”
“แน่ใจนะว่าของที่นายให้ตะเภาไปจะใช้ได้ผลจริงๆ”
องอาจทำมือโอเค “ไม่ต้องห่วง ของๆฉันรับประกันล้านๆเปอร์เซ็นต์” กัลป์อดเป็นห่วงตะเภาไม่ได้
ห้องพักเจมส์ในโรงแรมแสงทองโทรศัพท์ในห้องดังขึ้นอีกครั้ง เจมส์ซึ่งขณะนั้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงในสภาพพร้อมรบหันมารับสาย “ฮัลโหล โทษทีผมลืมโทรกลับ พอดีติดธุระนิดหน่อย”
เจมส์ว่าแล้วหยิบกระเป๋าเอกสารมาวางที่เตียง
“เมื่อกี้เราพูดถึงไหนแล้วนะ อ้อ ใช่ รายชื่อเจ้าหน้าที่ด่านตรวจที่ผมซื้อตัวไว้”