บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 12 หน้า 13
“นั่นสิ เอ็งนั่งเทียนมารึเปล่าวะองอาจ”
“เอาเป็นว่าฉันมีแหล่งข้อมูลก็แล้วกัน”
องอาจบอกกับกัลป์ “แล้วมันมาทำอะไรแถวนี้ ฐานทัพมันก็อยู่อู่ตะเภา โคราช อุดรโน้น”
กัลป์คิดสงสัย “แต่มันอาจจะเป็นกับดักก็ได้นะ เพราะเรายังไม่รู้ด้วยซํ้าว่าใครเป็นคนส่งข้อความนี่ให้เรา”
องอาจนึกแล้วก็สงสัยเหมือนกัน ขณะที่ตะเภามองกระดาษโน้ตอย่างนึกเอะใจ
ในห้องเพลิง เพลิงกำลังโกนหนวดอยู่ แต่แล้วก็ต้องหันขวับเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องของผู้หญิง
หน้าเรือนพักคนงานในไร่แสน มั่นกับขวานกำลังฉุดลากผู้หญิงชาวบ้านมาคนหนึ่งจะพาขึ้นเรือนคนงาน
“ปล่อยฉัน ฉันไม่ไป ฮือๆ ปล่อยฉันไปเถอะ ฉันอยากกลับบ้าน อย่าทำอะไรฉันเลย”
ขวานตวาด “อีนังนี่ แหกปากเสียงดังทำไมวะ เดี๋ยวปั๊ดตบควํ่า”
“อยากกลับบ้าน ก็ทำงานใช้หนี้ก่อนโว้ย รีบขึ้นไปเร็ว จะได้ส่งดอก”
เซ่งโผล่ออกมาดูด้วยความสนใจ “เฮ้ย เอะอะอะไรแต่เช้าวะ” ขวานกับมั่นชะงักมองหน้ากัน
ในห้องเพลิง เพลิงกำลังใช้ผ้าเช็ดคราบสบู่จากหน้า แต่หูนิ่งฟังเสียงสนทนาจากภายนอก
เสียงมั่น “ไม่มีอะไรหรอกพี่เซ่ง ครอบครัวนังนี่มันไม่ยอมจ่ายค่าคุ้มครอง ฉันก็เลยต้องลงโทษ”
เสียงขวาน “นายแสนเป็นคนสั่งไว้ บ้านไหนไม่มีเงินจ่าย ก็ต้องเอาของเอาคนมาขัดดอก”
หน้าเรือนพักคนงานในไร่แสน เซ่งลูบเครามองหญิงสาวอย่างสนใจ “เอางั้นเหรอวะ นายแสนสั่งมาแน่นะ”
”จริงพี่ ว่าแต่พี่เถอะสนใจจะร่วมวงด้วยรึเปล่า” ขวานว่าแล้วจิกผมหญิงสาวให้เงยหน้าขึ้น
หญิงไหว้ “ฉันกลัวแล้ว สงสารฉันเถอะ ฉันจะรีบหาเงินมาให้”
“ฮึ หน้าตาไม่เท่าไหร่ แต่หุ่นใช้ได้”
“งั้นให้พี่ประเดิมคนแรก” มั่นกระชากผู้หญิง “ไป เข้าไป” หญิงสาวโวยวายลั่น ปากเริ่มด่า
“ไม่เอา กูไม่ไป ไอ้พวกหน้าตัวเมีย รังแกผู้หญิง ไอ้คนใจหมา”
“ปากดีนักมึง” ขวานตบหญิงสาวล้มควํ่าคาตีนบันได เพลิงผลักประตูออกมาเสียงดังโครม เซ่งมองไปอย่างงงๆ
“ไอ้อินทรีย์”
เพลิงชี้หน้าขวานกับมั่น “พวกมึงแหกปากอะไรกันวะ”
“เฮ้ยใจเย็นโว้ย พวกกูทำงานอยู่” เพลิงตาขวาง เดินฉับๆลงมากระชากตัวผู้หญิงมาดู แล้วปั้นหน้ารังเกียจ
“โธ่ อีวอก” เพลิงผลักผู้หญิงออกไปจนกระเด็น “ขี้เหล่ขนาดนี้ยังอุตส่าห์เล่นตัว ถุย!”