บทละครโทรทัศน์ คมแฝก ตอนที่ 12 หน้า 14
“อ้าว อะไรวะ”
เพลิงโวย “พวกมึงก็เหมือนกัน ไม่อายหมามันบ้างหรือไงวะ ผู้หญิงหน้าแก่กว่ามารดามึงอีก ดันฉุดมาได้ ไอ้ทุเรศ”
“นั่น รสนิยม(รด-นิ-ยม) ของกูนี่คือความผิดใช่มั้ย”
“กลางป่ากลางเขา ยังจะเลือกอีกเหรอวะ”
“คลื่นไส้โว้ย” เพลิงชี้หน้าผู้หญิง “ไปเลยนังบ้า ไสหัวไปให้พ้น แล้วบอกครอบครัวของมึงด้วยนะ ถ้าไม่มีเงินจ่ายค่าคุ้มครองก็ออกจากเมืองพลไปซะ”
หญิงไหว้ “จ้ะ ฉันไปแล้ว ฉันไปเดี๋ยวนี้เลยจ้ะ” หญิงสาวรีบกระเสือกกระสนลุกขึ้นหนีไป ขวาน มั่น ตกใจ
“เฮ้ย อย่าเพิ่ง” เพลิงเห็นขวานจะวิ่งตาม ก็หันไปเตะจนตัวงอ
“โอ้ย มึงเตะกูทำไม ไอ้อินทรีย์ กูเจ็บ!”
“กูเตะเพราะสังเวชมึงไอ้ขวาน ฉุดหมูหมาที่ไหนมาก็ไม่รู้ ยังสะเออะชวนพี่เซ่ง ของกูให้ร่วมวงอีก มึงไปหามาใหม่โน่น หาดีๆไม่ได้ก็ไปเอาที่ซ่องมา กูจ่ายให้” เซ่งพยักหน้ายิ้มๆ แต่แอบสงสัยเพลิงขึ้นมาหน่อยๆ
ห้องทำงานบ้านแสน แสนฟังขวานกับมั่นมารายงานเรื่องเพลิง แสนมีสีหน้าครุ่นคิด
“กูว่า...มันตั้งใจช่วยผู้หญิงคนนั้น”
“แล้วเราจะเอายังไงดีครับนาย”
“ถ้ามันใจอ่อน สงสารผู้หญิง แล้วมันจะเป็นอินทรีย์ เขมราฐได้ยังไง ในเมื่อคดีของมันมีทั้งปล้นฆ่าฉุดผู้หญิง”
แสนคิด “จุดอ่อนของมัน กูมีทางพิสูจน์แล้ว” แสนยิ้มสะใจ
หน้าโรงแรมแสงทอง รถแล่นมาจอด เห็นผู้การเจมส์หิ้วกระเป๋าเอกสารลงจากรถ ภาพกว้างผ่านกล้องส่องทางไกล เห็นเจมส์หิ้วกระเป๋าปลีกตัวเข้าโรงแรมไป องอาจ กัลป์และตะเภาซุ่มอยู่ด้วยกันบนรถปิกอัพขององอาจ องอาจลดกล้องลง “ไอ้โจรฝรั่ง มันมาหลบอยู่ที่นี่จริงๆ”
“เราต้องล้วงความลับจากมันให้ได้”
“แผนนี้คงต้องอาศัยนางนกต่อ” กัลป์ชะงักแล้วมองมาที่ตะเภา ตะเภาชี้ที่ตัวเอง ???
ห้องพักเจมส์ในโรงแรมแสงทอง เจมส์กำลังคุยโทรศัพท์
“ของล็อตใหม่จะมาถึงเร็วๆนี้ ไม่ต้องห่วงรับรองไม่มีปัญหาแน่ พวกที่ด่านตรวจ ผมซื้อไว้หมดแล้ว ใช่ ผมมีรายชื่อ...”