บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ เลือดตัดเลือด ตอนที่ 16 (2/2) หน้า 11
อนันต์ที่หลบซ่อนตัวอยู่เห็นเหว่ยชิงเดินเข้ามาใกล้ “ไอ้อนันต์ ! ถึงเวลาที่แกกับฉันต้องมาสะสางความแค้นกันแล้ว” เขาโยนกิ่งไม้ล่อ เหว่ยชิงหันไปยิง ปังๆ อนันต์วิ่งหลบไปอีกทาง เหว่ยชิงหันขวับไปยิงอีก “แกหนีฉันไม่พ้นหรอก ไอ้อนันต์!!”
เม่ยกับวายุกำลังตามหาโชวก็สะดุ้งเสียงปืน
“คุณชาย!!” เม่ยพุ่งจะไปตามเสียงปืนทันที
“เม่ย!! รออยู่ตรงนี้ ฉันไปเอง” วายุคว้าตัวเม่ยไว้อย่างเป็นห่วง
“ไม่ค่ะ ฉันจะไปด้วย”
“ไปด้วยกันทั้งคู่นั่นแหละ” เสียงจ่าเดชดังขึ้น ทั้งสองคนหันไปมองเห็นจ่าเดชกับสมุน ยืนอยู่ท่าทางน่ากลัว
วายุคว้าปืนมายิง 2 มือ ยิงสู้กันซักพัก วายุกำลังเป็นต่อ แต่วายุต้องชะงักเมื่อได้ยิน เสียงจ่าเดช “ทิ้งปืนซะ ถ้าไม่อยากให้นังนี่ตาย!!” วายุหันไปเห็นจ่าเดชล็อกตัวเม่ยไว้ จึงจำใจค่อยๆ วางปืนทั้ง 2 กระบอกลง “ดี!! ทีนี้..แกตายก่อน แล้วนังนี่จะตายตามไป” จ่าเดชเล็งปืนไปที่วายุ กำลังจะเหนี่ยวไก ทันใดนั้นเองเสียงปืนดังเปรี้ยง กระสุนเจาะที่กระโหลกของจ่าเดชล้มลง ดุจดาวที่ยืนอยู่ด้านหลังเป็นคนยิง
เม่ยและวายุเอ่ยขึ้นอย่างตกใจ “คุณ/ ดาว??”
ดุจดาวไม่พูดพล่ามทำเพลง โยนปืนให้เม่ยกระบอกนึง แล้วเริ่มลุยกับสมุนที่เหลือ สุดท้าย สมุนของจ่าเดชก็ตายเกลี้ยง
ทางด้านโชว กับอนาวิลต่อสู้กันจนมาถึงน้ำตกเหวนรก ทั้งสองสู้กันอย่างดุเดือดผลัดกันแพ้ผลัดกันชนะ
ทางด้านของอนันต์ก็วิ่งหนีหลอกล่อไม่ให้เหว่ยชิงตาม เหว่ยชิงยิงไม่ยั้งจนกระทั่งกระสุนปืนของเหว่ยชิงหมด เหว่ยชิงโมโห ทันใดนั้นอนันต์ที่โผล่เข้ามาประชิดตัวเหว่ยชิงทันที เหว่ยชิงตกใจชะงัก
“พอได้แล้วเหว่ยชิง พอซะที” อนันต์เอ่ยขึ้นอย่างเหลืออด
“จะฆ่าก็ฆ่าไม่ต้องพูดมาก” เหว่ยชิงเอ่ยท้า
ทั้ง 2 คนจ้องหน้ากันขมึงทึง
โชวกับอนาวิลสู้กัน ทั้งคู่สู้กันไม่มีใครยอมใคร แต่แล้วอนาวิลก็เกิดพลาดพลัดจะตกเหวน้ำตกไป
อนันต์ล็อกมือเหว่ยชิงไพล่หลังไว้พาเดินเข้ามา เหว่ยชิงที่อยู่อีกมุมเห็นพอดีก็ตกใจเอ่ย เรียกลูกของตน “อนาวิล !!”
โชวช่วยจับมืออนาวิลไว้ได้ทัน อนาวิลยังไม่ทันตกลงไปในเหว
อีกมุมหนึ่ง เม่ยกับวายุ และดุจดาววิ่งมาเห็นก็ตกใจ “คุณชาย ! พี่วิน !”
โชวจับมืออนาวิลแน่น พยายามใช้มืออีกข้างดึงก้อนหิน เอาไว้เพื่อต้านแรงน้ำไม่ให้ตกลงไปในเหวทั้งคู่ อนันต์เห็นภาพนั้นนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นตอนที่ตนวางปืนพยายามจะช่วยจางฉงขึ้นมา