บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ เลือดตัดเลือด ตอนที่ 16 (2/2) หน้า 13

วันใหม่ เม่ยกำลังโปรยกลีบดอกกุหลาบลงไปในน้ำตกเหวนรก เพื่อเป็นการรำลึกถึงโชว

เม่ยยังยืนเศร้าคิดถึงโชวอยู่ วายุที่ยืนอยู่ใกล้ๆ มองสงสารจึงเข้าไปเตือน “เม่ยตัดใจเถอะ  ไอ้โชวมันตายไปแล้ว”  

“คุณชายไม่มีวันตายไปจากใจเม่ยค่ะ” เม่ยนึกถึงเหตุการณ์ความหวาน ชื่นเก่าๆ ระหว่างตนกับโชวตั้งแต่โกรธเกลียดจนรักกัน เม่ยทรุดตัวลงร้องไห้ วายุได้แต่โอบไหล่ปลอบใจ

บ้านตระกูลจาง  เหว่ยชิงนอนเป็นผักขยับตัวไม่ได้ พูดไม่ได้ ปากเบี้ยว แต่รู้สึกตัวดี มองรูปอนาวิลแล้วน้ำตาไหล มีแจ่มดูแลอยู่ข้างๆ 

มิ่งเดินนำใครบางคนเข้ามา “มีคนมาเยี่ยมครับนายหญิง”

หลี่เฟยในชุดขาว หายเป็นปกติเดินเข้ามามองเหว่ยชิง หลี่เฟยเดินเข้าไปใกล้ เหว่ยชิงอึ้ง ตะลึง สายตาหวาดกลัว แต่พูดไม่ได้ “ไม่ต้องกลัวนะครับ ผมไม่ได้คิดจะมาทำร้ายอะไรนายหญิง ถึงตอนนี้ผมเข้าใจแล้วว่า การอาฆาตพยาบาท มันสร้างแต่ความทุกข์ ผลที่เกิดขึ้นมีแต่ความสูญเสีย ผมมาหานายหญิงเพื่อขออโหสิกรรมในทุกสิ่งที่ผ่านมา ขอให้เราอภัยให้แก่กัน เลิกแล้ว ต่อกัน อย่าได้จองเวรจองกรรมกันอีกเลย จากนี้ไปผมจะขอออกบวชละซึ่งเรื่องของทางโลก เพื่อหัน หน้าเข้าสู่เส้นทางของความสงบอย่างแท้จริง.....ผมลานะครับนายหญิง” หลี่เฟยโค้งให้นายหญิงเพื่อเป็นการจากลากันครั้งสุดท้าย แล้วเดินออกไป 

เหว่ยชิงน้ำตาไหลอย่างรู้สำนึก แต่ก็สายเกินไปแล้ว สภาพของเหว่ยชิงตอนนี้ ไม่ต่างจากคนที่เป็นซากศพ แต่กลับรับรู้ความรู้สึกต่างๆ ได้ดี เป็นเวรที่ต้องทนทุกข์ทรมานตลอดไป

หลายวันต่อมา ดุจดาวนำกำลังเจ้าหน้าที่บุกทลายจตุรภาคี ดุจดาวบุกเข้ามาในห้อง ทำงานวายุ เห็นวายุนั่งรออยู่แล้ว ดุจดาวอึ้งไป คนทั้งคู่มองหน้ากัน ดุจดาวยังอึ้งอยู่

วายุมองหญิงสาวอย่างจริงใจ “ถ้าเป็นคุณ...ผมยอม” ดุจดาวอึ้งอยู่ แล้วตัดใจคว้ากุญแจ มือเตรียมจะใส่ “เดี๋ยวก่อน?” ดุจดาวชะงักไป?? วายุโผเข้ากอดดุจดาวอย่างอ่อนโยน แนบแน่น เนิ่นนาน ดุจดาวใจแทบสลาย วายุผละออกมองหน้ายิ้มให้แล้วยื่นมือให้ “ทีนี้...คุณจับผมได้แล้ว” 

ดุจดาวกล้ำกลืนความรู้สึกแล้วตัดใจเอากุญแจมือใส่วายุอย่างเจ็บปวด เจ้าหน้าที่อื่นตามเข้ามาควบคุมตัววายุ เดินออกไป ดุจดาวมองตาม น้ำตาไหลอยู่ตรงนั้น

ที่บ้านเช่าของเม่ย เม่ยถือกระเป๋าเดินทางเล็กๆ ออกมา ดุจดาวเดินเข้ามาขวางไว้ เม่ยชะงักไป ทั้ง 2 คน มองหน้ากัน

“จะไปจริงๆ เหรอ?” ดุจดาวเสียงจ๋อยๆ

เม่ยยิ้มน้อยๆ พยักหน้า “ตอนนี้หลวงพ่อก็ออกบวชแล้ว ฉันไม่มีอะไรต้องห่วงอีก” 

“แต่เธอจะไหวเหรอเม่ย?” ดุจดาวเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงจริงๆ

“มันเป็นความฝันของฉันดาว อย่างน้อยก็หวังว่ากุศลครั้งนี้จะช่วยทำให้คุณชายกับพี่วินมีความสุข”