บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ เลือดตัดเลือด ตอนที่ 16 (2/2) หน้า 14

“ติดต่อมาบ้างนะเม่ย  อย่าเงียบหายไปเลย” ดุจดาวน้ำตารื้นๆ

“ฉันสัญญา ไม่ว่าฉันจะอยู่ที่ไหน ฉันจะติดต่อมาหาเธอ” เม่ยยิ้ม น้ำตาคลอเช่นกัน

ดุจดาวพยักหน้า “โชคดีนะเม่ย” สองสาวโอบกอดกันแน่นร่ำลา แล้วเม่ยก็ขึ้นรถแท็กซี่จากไป ดุจดาวมองตามเป็นห่วงเพื่อน

2 ปีผ่านไป บนเกาะเล็กๆ แห่งหนึ่ง มีเต็นท์หน่วยแพทย์อาสามาตั้งที่ริมทะเล ทั้งหมอและพยาบาลกำลังช่วยกันตรวจชาวบ้านอยู่ 

เม่ยที่อยู่ในกลุ่มกำลังจะฉีดยาเด็กน้อยที่กลัวเข็ม เม่ยปลอบใจ “ไม่ต้องกลัวนะจ๊ะคนเก่ง มดกัดยังเจ็บกว่าอีกนะ” เด็กหลับตาปี๋  เม่ยฉีดยาเด็กร้องจ๊ากกกกก!! เม่ยหน้าจ๋อย“เจ็บหรอ?? แค่มดกัดนะ??” 

“แม่!!!” เด็กฟ้องแม่

“มดกัดรึ หมากัดเนี่ยหมอ??” แม่เด็กหันประชดเม่ยแล้วรีบไปโอ๋ๆ ลูกจากนั้นอุ้มเด็กออกไป เม่ยหน้าจ๋อย

“วันนี้เป็นไรครับ” หมอหนุ่มหน้าตาดีเอาน้ำมายื่นให้เม่ย“ดูเหม่อๆ ดูแปลกๆ เหนื่อยรึเปล่า... พักก่อนเถอะครับเม่ย” 

“ขอบคุณค่ะหมอ แต่เม่ยยังไม่เหนื่อย”

“ถ้าไง...เย็นนี้พวกเราทำปิ้งย่างทานกันซะหน่อยมั้ยครับ เพิ่มพลังหลังลุยงานหนักกันมานาน?” หมอหนุ่มเอ่ยชวน

เม่ยยิ้มน้อยๆ ส่ายหน้า “ไม่ล่ะค่ะ เม่ยไม่อยากทานขอบคุณนะคะ” 

หมอฝืนยิ้ม “ครับ...งั้นลุยงานต่อนะครับ” แล้วเดินออกไป 

เพื่อนพยาบาลสะกิดเม่ย “เมื่อไหร่เธอจะใจอ่อนกับหมอสักทีนะเม่ย” 

เม่ยยิ้มน้อยๆ เศร้าๆ ไม่พูดอะไร 

เม่ยในชุดไปรเวทกำลังจูงเจ้าเสือน้อยเดินเล่นอยู่ริมชายหาด “เป็นไงชอบที่นี่ไหม” เจ้าเสือน้อยเห่า เม่ยยิ้มให้แล้วเดินชมวิวไปเรื่อยๆ เม่ยคิดถึงอดีตที่เคยไปทะเลกับโชวแล้วเศร้า เจ้าเสือน้อยส่งเสียงดัง เม่ยสะดุ้ง หลุดจากภวังค์หันไปถาม “มีอะไรเสือน้อย” เสือน้อยส่งเสียงท่าทางดีใจ แล้วก็วิ่งแจ้นไป “เสือน้อย !” เม่ยตกใจรีบวิ่งตามเจ้าเสือน้อย

เสือน้อยวิ่งเข้ามาดีใจกระโดดใส่ใครคนหนึ่งที่นั่งหันหลังพิงต้นไม้อยู่ เม่ยวิ่งใกล้มาถึง เห็นชายคนหนึ่งนั่งหันหลังอุ้มเสือน้อยอยู่ เม่ยค่อยๆ เดินเข้าไปพูด “ขอโทษนะคะ ขอหมาของฉันคืนด้วยค่ะ” 

ชายหนุ่มที่ยังหันหลังให้อยู่นั้น นิ่งไปเมื่อ ได้ยินเสียงของเม่ย จากนั้นรีบปล่อยเสือน้อยแล้วลุกเดินหนีออกไปทันที

เม่ยงง “คุณคะ...เดี๋ยว” เจ้าเสือน้อยวิ่งตามชายหนุ่มคนนั้นไปอีก เม่ยงงหนัก “เสือน้อย!! อ้าว!! เดี๋ยวสิ...เสือน้อย!!”