บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ เลือดตัดเลือด ตอนที่ 16 (2/2) หน้า 12
“ฉันไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีให้แกช่วยหรอก” จางฉงไม่ยอมรับความช่วยเหลือหยิบปืนเล็กที่ซ่อนอยู่ออกมา
อนันต์หันขวับไปมองที่อนาวิลกับโชว อนาวิลค่อยๆ ยกปืนที่อยู่ในมืออีกข้างขึ้นมา “ฉันไม่ยอมเสียศักดิ์ศรีให้แกช่วยหรอก”
อนันต์รีบตะโกนเตือน “อย่า !!ลูกพ่อ!!”
แต่ไม่ทันแล้วอนาวิลยิงปืนใส่หน้าอกโชว ปัง ! โชวสะดุ้ง อนาวิลยิ้มสะใจก่อนที่โชวจะปล่อยมืออนาวิลร่วงลงเหวน้ำตกไป
เหว่ยชิงเห็นภาพ อนาวิลตกลงไปในเหวน้ำตกก็กรี๊ดลั่น “ไม่ !!!”
โชวที่ถูกยิงก็หน้าคว่ำตกเหวน้ำตกไปอีกคน เม่ยเห็นภาพนั้นเข้าก็กรีดร้องสุดเสียง“คุณชาย !!!”
“โชว!!!” วายุตกใจ
“ม่ายยย!!!” ดุจดาวร้อง
ทุกคนตกตะลึงทำอะไรไม่ถูก ต่างฝ่ายต่างเสียใจ โดยเฉพาะเหว่ยชิงที่กรีดร้องแทบเป็นบ้า “ลูกแม่ !!!” เหว่ยชิงล้มตึงเส้นเลือดในสมองแตกฉับพลัน หมดสติไป สองชายสองสายเลือดที่มีความแค้นต่อกันถูกดูดกลืนหายไปในน้ำตกเหวนรก!
ที่เมรุ เสียงกริ่งให้สัญญาณเผาจริงดังกึกก้องไปทั่ว นวลจันทร์ปล่อยโฮลั่น ปานจะขาดใจที่หน้าเตาเผา เห็นรูปอนาวิลตั้งอยู่มุมหนึ่ง โดยมีอนันต์ยืนน้ำตาปริ่ม ดุจดาวน้ำตาไหล แต่ไม่โวยวายฟูมฟาย
“ลูกแม่...อนาวิลลูกแม่ ไม่ว่าจะยังไง อนาวิลก็ยังเป็นลูกของแม่ ทำไมลูกถึงทิ้งแม่ไป อย่างนี้...อนาวิล” นวลจันทร์ร้องไห้คร่ำครวญ แล้วสะอื้นฮักๆ อนันต์ และดุจดาว โอบกอดปลอบนวลจันทร์ไว้
อนันต์มองไฟลุกโชนเตาเผาด้วยสายตาเห็นธรรม “เพราะไฟความอาฆาตพยาบาทเคียดแค้นในจิตใจของลูก เราถึงต้องจากกันไปแบบนี้”
ดุจดาวกลืนน้ำตา พูดเสียงอ่อนโยน “เกิดชาติหน้าฉันใด ขอให้เราได้เกิดมาเป็นพี่น้องกันจริงๆ นะคะ...พี่วิน” นวลจันทร์ปล่อยโฮขึ้นมาอีก “แม่คะ...” ดุจดาวกลั้นน้ำตา “ยังมีสมาชิกอีกคนของบ้านเรา รอเราอยู่นะคะ”
ทั้งสามคนค่อยๆ หันไปมองอีกมุมใกล้ๆ บนเมรุนั้น เห็นเม่ยยืนเศร้าอยู่ ในมือถือกรอบใส่ รูปขาวดำของโชวไว้
นวลจันทร์ค่อยๆ เดินมาหยุดยืนตรงหน้าเม่ยมองรูปโชวในมือเม่ย ทั้งดุจดาว และอนันต์ ค่อยๆ เดินตามมายืนมอง
“พี่โชว...พี่ชายอีกคนของดาว” ดุจดาวบอกแม่ มองรูปโชวเสียงสั่น
“โชว...โชว” นวลจันทร์ค่อยๆ เอามือแตะรูปโชวเหมือนจะจับใบหน้าลูกชาย ที่เพิ่งได้รู้ว่า เป็นลูกพึมพำเสียงเบาๆ แล้วนวลจันทร์ก็ปล่อยโฮลั่น “ลูกแม่!!...แม่ขอโทษ!! แม่ขอโทษ!! แม่ผิดเอง แม่ดูแลลูกไม่ดี แม่ปล่อยให้คนอื่นเอา ลูกแม่ ไป...โชว...แม่ขอโทษ!!” นวลจันทร์ร้องไห้อย่างหนักจนเซทรุด
อนันต์ และดุจดาว รีบเข้าไป โอบกอดนวลจันทร์ไว้ เม่ยสะเทือนใจไม่แพ้ใครๆ ยืนร้องไห้โอบกอดรูปโชวไว้แน่น