บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ เลือดตัดเลือด ตอนที่ 16 (2/2) หน้า 15

เจ้าเสือน้อยวิ่งตามชายหนุ่มมาติดๆ โดยมีเม่ยวิ่งตามมาด้วย “เสือน้อย!! คุณณณ!! หยุดก่อน” ชายหนุ่มชะงักนิดนึง ก่อนจะสะดุด ขอนไม้บนพื้นล้มลง “คุณ !” เม่ยร้องตกใจรีบวิ่งไปประคอง “คุณเป็นอะไรไหมคะ ?” แล้วเม่ยก็เห็นว่าชายคนนั้นคือโชวนั่นเอง “คุณชาย !” เม่ยตกตะลึง

“... ปล่อย!!” โชวลุกขึ้นจะเดินหนีออกไปอีก แต่สะดุดขอนไม้ซ้ำ ล้มลงตรงหน้าเม่ย 

เม่ยมองอึ้งๆ แล้วมองหน้าโชว มองไปที่ดวงตาเห็นถึงความผิดปกติ เม่ยค่อยๆ เอื้อมมือไปโบก ตรงหน้าโชว  แต่ดวงตาโชวไม่ตอบสนอง เม่ยรู้ทันทีว่าโชวตาบอดก็น้ำตาไหล โผกอดโชวแน่น “คุณชาย!!!”

โชวอึ้งไปซักพัก รู้สึกตัวรีบผลักเม่ยออก “ปล่อย!!” 

เม่ยโมโห และน้อยใจ ตวาดโชวกลับทั้งน้ำตา “คุณชายใจร้าย คุณชายยังไม่ตาย? คุณชายหายไปไหนมา ทำไมถึงไม่กลับไปหาเม่ย ทำไมคะ คุณชาย??” 

โชวนิ่งไปหวนนึกถึงอดีตเมื่อ สองปีก่อน 

ที่น้ำตกเหวนรก วายุนำกำลังสมุนออกตามหาโชวในป่า “ไอ้โชว  ไอ้โชว..” วายุตะโกนเรียก

“ประมุขครับ ประมุข...” สมุนพากันตามหาไปทั่วป่า 

วายุตามหา โชวจนกระทั่ง พบร่างของเพื่อน 

“ทางนี้ครับนาย  ทางนี้” สมุนเอ่ยเรียกวายุ วายุหันขวับแล้วรีบวิ่งไปตามเสียง 

วายุวิ่งมา เห็นโชวนอนหมดสติ “ไอ้โชว  ไอ้โชว  แกได้ยินฉันไหม  แกต้องไม่เป็นอะไรนะ  ไอ้โชว !!” วายุพยายามเขย่าตัวเรียกโชวที่หมดสติอยู่มีเลือดเต็มตัว เต็มหน้าโดยเฉพาะดวงตา

ขณะที่เม่ยกำลังโปรยกลีบดอกกุหลาบลงไปในน้ำตกเหวนรก  เพื่อเป็นการรำลึกถึงโชว มุมหนึ่งที่ห่างออกมา โชวที่พันผ้าพันแผลที่ตาแอบยืนอยู่ไกลๆ 

วายุที่อยู่ข้างๆ ถาม “ทำไมแกไม่ออกไปหาเม่ยวะ เม่ยคงดีใจถ้ารู้ว่าแกยังไม่ตาย”

โชวส่ายหน้า “ฉันดูแลเม่ยไม่ได้อีกต่อไปแล้ว เม่ยควรมีความสุข ไม่ใช่ต้องมาอยู่ดูแลคนตาบอดแบบฉัน” 

“ถ้าไม่มีใครแล้วแกจะอยู่ยังไง” 

“คนเลวแบบฉันก็สมควรแล้วที่ต้องรับกรรมแบบนี้” วายุถอนใจในความดื้อของอีกฝ่าย “ฉันขอร้องแกเป็นครั้งสุดท้ายวายุ ช่วยฉันด้วย” 

วายุจำใจพยักหน้า แล้วเดินออกไปหาเม่ย “เม่ยตัดใจเถอะ ไม่มีประโยชน์ ไอ้โชวมันตายไปแล้ว”

“คุณชายไม่มีวันตายไปจากใจเม่ยค่ะ” เม่ยยังยืนเศร้าอยู่ 

โชวได้ยินเม่ยพูดก็เศร้า เจ็บปวดไม่แพ้กัน