บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ลิขิตริษยา ตอนที่ 15 (ตอนจบ) หน้า 23
“ก็ได้ ในเมื่อแกทำแบบนี้ฉันจะถือว่าฉันไม่เคยมีลูกอย่างแก” อรพิลาสน้ำตาไหลพรากด้วยความเสียใจ ซ่อนกลิ่นหันปลายกระบอกปืนไปทางพิศ “ส่วนแกก็ตายไปเลยแล้วกัน”
อรพิลาสเห็นเข้าก็ตกใจ “คุณแม่!!!!!” เปรี้ยงงงงงง อรพิลาสโผเข้ามาบังวิถีกระสุน จนถูกยิงกลางหลัง
พิศเห็นเข้าก็ตกใจร้องลั่น “หนูอร!!!!!”
ซ่อนกลิ่นชะงักตกใจมาก นพและหลวงเดชได้ทีก็เข้าไปชาร์จตัวซ่อนกลิ่นไว้ พิศ โฉมฉาย และเนตร รีบเข้ามาดูอรพิลาส
“หนูอรลูก หนูอร” โฉมฉายร้องเรียกเสียงลั่น
ซ่อนกลิ่นดิ้นไปมาพยายามให้หลุดจากการโดนจับ “ปล่อยนะ ปล่อยกู”
อรรถกรและตำรวจเข้ามาพอดี
พิศร้องเรียก “คุณหมอต้น ช่วยหนูอรด้วยค่ะ”
อรรถกรรีบเข้ามาดูอรพิลาสทันที “หนูอร!!!!”
“พี่ต้น ช่วยหนูอรด้วย” แล้วอรพิลาสก็สลบไป ท่ามกลางความตกใจของทุกคน
ตำรวจรีบเข้ามาจับตัวซ่อนกลิ่นไว้
อรพิลาสนอนสลบอยู่บนเตียงคนไข้ ที่บุรุษพยาบาลเข็นเตียงเข้าห้องผ่าตัด หลวงเดช โฉมฉาย พิศ เนตร บวรยศและอรรถกรตามมาด้วยความเป็นห่วง
พิศร้องไห้แทบขาดใจ “หนูอร หนูอรลูกแม่”
โฉมฉายและหลวงเดชรีบเข้ามาประคองกอดพิศไว้ โดยที่เนตรยืนให้กำลังใจข้างๆ อรรถกรยืนลุ้นที่หน้าห้องผ่าตัดอย่างห่วงใย
บวรยศเข้าไปให้กำลังใจอรรถกร “คุณอรพิลาสต้องปลอดภัย เชื่อผมนะครับพี่ต้น”
ซ่อนกลิ่นที่ถูกจับอยู่ในห้องขัง พยายามเขย่ากรงด้วยความโมโห “ปล่อยกู ปล่อย ได้ยินมั้ย ปล่อยกู!!!!!”
ตำรวจส่ายหน้าเอือมๆ เดินออกไป
ที่โรงพยาบาล หลวงเดชและโฉมฉายนั่งกุมมือพิศด้วยความห่วงใย ขณะที่เนตรและบวรยศนั่งลุ้นด้วยความเป็นห่วง อรรถกรเดินไปมาเครียดเป็นหนูติดจั่น ทันใดนั้นเองหมอเดินออกมา ทุกคนรีบลุกไปหาทันที
“ลูกสาวดิฉันเป็นยังไงบ้างคะคุณหมอ” พิศรีบถาม
หมออึกอักสีหน้าลำบากใจ
อรพิลาสลืมตาฟื้นขึ้นมา เห็นว่าหลวงเดชและพิศยืนอยู่ข้างเตียง “คุณพ่อ...แม่พิศ”
พิศพูดทั้งน้ำตาด้วยความสงสารลูก “หนูอรเป็นยังไงบ้างลูก”