บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ลิขิตริษยา ตอนที่ 15 (ตอนจบ) หน้า 24
“หนูอรไม่เป็นไรค่ะ” เธอเอ่ยอย่างแปลกใจ “แต่ทำไม หนูอรขยับเท้าไม่ได้คะ”
พิศร้องไห้โฮด้วยความเสียใจ ผละจากเตียงออกไป
หลวงเดชโน้มตัวไปโอบอรพิลาสไว้ทั้งน้ำตา “หนูเพิ่งผ่าตัดมาใหม่ นอนพักเถอะนะลูกนะ” หลวงเดชน้ำตาซึมสงสารลูกจับใจเหลือเกิน
“คุณพ่อ ทำไมหนูอรขยับเท้าไม่ได้คะ หนูอรเป็นไรไปคะ” อรพิลาสน้ำตาไหลด้วยความตกใจ
โฉมฉาย และเนตรนั่งซึมด้วยความกังวล
“แม่คิดว่าคุณหนูอรเธอจะรับได้ไหมคะ ที่ขาเธอต้องพิการแบบนั้น”
“แม่เองก็ไม่รู้เหมือนกัน ก็ได้แต่หวังว่าหนูอรจะเข้มแข็งพอ” โฉมฉายเหลือบไปทางอรรถกรที่นั่งอยู่พลันเอ่ยถาม “อาการของหนูอรไม่มีทางรักษาเลยจริงๆ เหรอคะคุณหมอ”
อรรถกรสีหน้าลำบากใจมาก “กระสุนปืนทำลายเส้นประสาทสำคัญ โอกาสที่คุณหนูอรจะเดินได้เป็นปกติเรียกได้ว่า แทบไม่มีเลยครับ”
โฉมฉายและเนตรสีหน้าเศร้าอย่างหมดหวัง
พระยาราชรักษ์และคุณหญิงมณีเดินเข้ามา
“ผลการผ่าตัดเป็นไงบ้างครับคุณโฉม” พระยาราชรักษ์เอ่ยถาม
“การผ่าตัดผ่านไปด้วยดีค่ะ เสียก็แต่...” โฉมฉายอ้ำอึ้ง
“มีอะไรหรือเปล่าคะ” คุณหญิงมณีสงสัย
อรรถกรตัดสินใจหันมาบอก “คุณหนูอรคงเดินไม่ได้อีกแล้วครับคุณแม่”
คุณหญิงมณีเอามือทบอกตกใจมาก “ตายแล้ว ทำไมถึงได้โชคร้ายอย่างนี้”
“คุณหนูอรจะไม่โชคร้ายตลอดไปหรอกครับ เพราะผมจะดูแลเธอเอง”
คุณหญิงมณีได้ยินถึงกับเงียบกริบพูดไม่ออก โฉมฉายและเนตรมองหน้ากันงงๆ
บวรยศรีบบอก “พี่ต้นกับคุณหนูอรกำลังดูใจกันอยู่ครับ”
โฉมฉายได้ยินก็ตื่นเต้นมาก “จริงเหรอคะ ดิฉันไม่รู้เรื่องนี้มาก่อนเลย”
หลวงเดชลูบหัวอรพิลาสปลอบใจอย่างแสนรัก “เดี๋ยวพ่อคงต้องไปที่งานศพเจิม แต่เดี๋ยวแม่พิศจะอยู่เป็นเพื่อนหนูนะลูก”
อรพิลาสพยักหน้ารับเศร้าๆ “แล้วคุณแม่ล่ะคะ คุณแม่เป็นยังไงบ้าง”
หลวงเดชและพิศมองหน้ากันลำบากใจ
“ตำรวจพาตัวซ่อนกลิ่นไปแล้วลูก แม่ซ่อนกลิ่นของหนูปลอดภัยดี เค้าแค่ต้องชดใช้ความผิดที่เค้าทำกับคนอื่นไว้เท่านั้นเอง” อรพิลาสน้ำตาซึมด้วยความสงสารซ่อนกลิ่น หลวงเดชลูบหัวปลอบใจอรพิลาส “หนูทำหน้าที่ลูกอย่างดีที่สุดแล้วลูก พ่อนับถือหัวจิตหัวใจของหนูเหลือเกิน”