บทละครโทรทัศน์ ตอนจบ ลิขิตริษยา ตอนที่ 15 (ตอนจบ) หน้า 25
“ขอบใจหนูมากนะหนูอร ที่หนูยอมเสียสละเพื่อแม่มากอย่างนี้” พิศกอดอรพิลาสร้องไห้ด้วยความซึ้งใจ
โฉมฉายเดินนำพระยาราชรักษ์เข้ามา “ท่านเจ้าคุณมาเยี่ยมหนูอรค่ะ”
พระยาราชรักษ์เดินเข้ามายิ้มให้กับอรพิลาส “หนูกล้าหาญมากนะลูก ลุงชื่นชมหนูจริงๆ หนูอรพิลาส”
อรพิลาสยกมือไหว้พระยาราชรักษ์ “ขอบคุณค่ะ แต่ต่อไปนี้ชีวิตหนูคงไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว” อรพิลาสพรั่งพรูออกมาทั้งน้ำตา ทำเอาคนอื่นสงสารกันหมด
ที่มุมหนึ่งของโรงพยาบาล อรรถกรพูดกับคุณหญิงมณีด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณหนูอรบอบช้ำมามากพอแล้ว ผมขอโอกาสดูแลเธอได้ไหมครับคุณแม่”
คุณหญิงมณีอึกอักด้วยความลำบากใจ “แต่ลูกก็รู้นี่ว่าหนูอรจะกลายเป็นคนพิการ”
“พิการทางกาย แต่หัวใจของเธอไม่ได้พิการนี่ครับคุณแม่ ก่อนนี้คุณแม่ไม่ยอมรับเธอ เพราะคิดว่าเธอจิตใจไม่ดี แต่นี่เธอก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าเนื้อแท้เธอเป็นคนดี และยอมเสียสละเพื่อบุพการีมากขนาดไหน”
คุณหญิงมณีเงียบกริบพูดไม่ออก “แล้วลูกจะทำยังไงต่อไป บอกแม่ซิ”
อรรถกรสีหน้าจริงจังมาก
ที่ศาลาวัด อรรถกรพูดกับหลวงเดชด้วยสีหน้าจริงจัง “คุณอาจะรังเกียจไหมครับ ถ้าคุณหนูอรหายดีเมื่อไหร่ ผมจะขอเธอแต่งงาน”
หลวงเดชและโฉมฉายชะงักแปลกใจมาก
“นี่คุณหมอคิดดีแล้วเหรอ ถึงได้มาบอกอาแบบนี้” หลวงเดชถามเพื่อความแน่ใจ
“ครับ ผมรักคุณหนูอรครับ”
“แต่หนูอรไม่ใช่หนูอรคนเดิมแล้วนะคะ” โฉมฉายย้ำ
“เรื่องนั้นผมทราบดีครับ แต่ผมไม่ได้รังเกียจเลย ออกจะชื่นชมในสิ่งที่เธอทำด้วยซ้ำ”
เนตรและบวรยศหันมายิ้มให้กัน
“ถ้าคุณหนูอรทราบว่าคุณหมอต้นมาพูดแบบนี้กับผู้ใหญ่ของเธอ คงดีใจนะคะ” เนตรยิ้มชื่นชม
“ผมเชื่อว่าพี่ต้นรักคุณหนูอรด้วยความจริงใจครับ”
โฉมฉายหันมายิ้มกับหลวงเดช “ถ้าอย่างนั้นก็คงต้องให้คุณหลวงกับแม่พิศเป็นคนตัดสินใจแล้วล่ะค่ะ” เธอเอ่ยกับหลวงเดช “คุณพี่จะว่ายังไงคะ”
หลวงเดชยิ้มรับทันที “อะไรที่เป็นความสุขของลูกพี่ต้องยินดีรับไว้ทั้งนั้น ไม่มีพ่อแม่คนไหนไม่อยากเห็นลูกมีความสุขหรอกคุณโฉม”
ซ่อนกลิ่นนั่งซึมอยู่ที่ห้องขัง พลันอยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงกรองแก้วหลอนอยู่ในหู “อีซ่อนกลิ่น มึงฆ่ากู มึงต้องตาย” ซ่อนกลิ่นกวาดสายตาไปมาด้วยความกลัว “อีกรองแก้ว มึงอยู่ไหน” ซ่อนกลิ่นหันไปเห็นกรองแก้วยืนอยู่ สภาพกรองแก้วดูมอมแมมคล้ายสภาพศพตอนตาย ซ่อนกลิ่นตกใจมาก “อีกรองแก้ว” กรองแก้วยืนจ้องหน้าซ่อนกลิ่นอย่างอาฆาต ซ่อนกลิ่นเอามือโบกไล่ด้วยความกลัว “อีกรองแก้ว มึงอย่าเข้ามานะ ไป ไป”