บทละครโทรทัศน์ แม่อายสะอื้น ตอนที่ 1 หน้า 10
“ได้” จิดาภาคว้ากระเป๋าตัวเอง “งั้นก็เชิญพลกินอาหารนี่ไปคนเดียวเถอะค่ะ จิไม่กิน”
จิดาภาลุกเดินออกไปทันที
“จิ! จิ!” ทรงพลลุกขึ้นตามจิดาภาออกไป พอทั้งคู่พ้นประตูไป แม่นมน้อยก็อมยิ้ม แล้วหันไปพยักหน้าให้คนใช้ยกอาหารที่เตรียมไว้ตั้งแต่ทีแรกเข้ามาตั้ง “อ้าว นี่อะไรกันครับ”
“ก็อาหารที่เหลือไงคะ เพิ่งจะทำเสร็จ เสียดายคุณจิไปซะละ ยังไม่ทันได้ถามเลยว่ากับข้าวอย่างอื่นทานได้ไหม”
แม่นมน้อยอมยิ้มพลางทยอยจัดวางอาหารลงบนโต๊ะ ทรงวุฒิหันไปมองหน้าเทวัญแล้วส่ายหน้า
“แสบจริงๆเลย คุณนมของผมเนี่ย” แม่นมน้อยอมยิ้มเหมือนนั่นเป็นคำชม ทรงวุฒิตักอาหารเข้าปาก
จิดาภาเดินออกมาที่หน้าบ้าน ทรงพลเดินตามมาทัน คว้าแขนไว้ จิดาภาสะบัดมือออก “ใจเย็นๆ สิจิ”
“พลก็รู้ว่ามันตั้งใจแกล้งจิ”
“เฮ้อ...จิก็รู้ว่านมน้อยเขาชอบคนเอาใจ จิก็น่าจะยอมแกหน่อย”
“อ้อ สรุปว่าจิเป็นคนผิดเหรอคะ”
“ผมไม่ได้หมายความว่ายังงั้น จิ...นี่เรากำลังจะแต่งงานกันอยู่แล้วนะ อีกหน่อยคุณก็ต้องย้ายมาอยู่ที่นี่ ถ้าคุณกับนมน้อยยังไม่ลงรอยกันแบบนี้ จะอยู่ด้วยกันได้ยังไง”
จิดาภาคิดตามที่ทรงพลพูด “นั่นน่ะสิ เพราะฉะนั้นคุณก็ต้องเลือก”
“เลือก? ให้ผมเลือกอะไร”
“ถ้าคุณจะให้จิมาอยู่ที่นี่ คุณก็ต้องไล่มันออก”
“นมน้อยเขาเลี้ยงพวกผมมาตั้งแต่พ่อแม่ผมเสียเพราะอุบัติเหตุนะ ผมจะทำแบบนั้นกับเขาได้ยังไง”
“ได้ค่ะ.... งั้นจิเป็นฝ่ายไปเอง” จิดาภาเดินออกจากบ้านไปหน้าตาเอาจริง ทรงพลรีบไปขวางไว้
ทรงพลถอนหายใจ “โอเค ได้ ไว้ผมจะลองไปคิดดู” จิดาภาดูอารมณ์ดีขึ้นมาที่เหมือนตัวเองจะชนะ
“ค่ะ จิจะให้เวลาคุณ งั้นวันนี้เราไปกินข้าวข้างนอกกันนะคะ” ทรงพลลังเล
“นานๆทีบ้านผมจะอยู่กันครบสามคน นมน้อยเขาก็ตั้งใจทำกับข้าวไว้ให้ ถ้าผมไม่อยู่กิน เขาคงเสียใจ”
จิดาภาหงุดหงิด “งั้นก็ตามใจ” จิดาภายื่นมือ “ขอกุญแจรถ”
ทรงพลทำหน้างงๆ “ใจคอคุณคงไม่ให้จิต้องนั่งแท็กซี่กลับเองหรอกนะ” ทรงพลจำใจส่งกุญแจรถให้
“แล้วเราจะเจอกันอีกเมื่อไหร่”
“เมื่อพลตัดสินใจได้ว่าจะเลือกใคร แล้วเราค่อยคุยกัน”
จิดาภาขึ้นรถแล้วขับรถออกไปอย่างเร็ว ทรงพลทำอะไรไม่ได้นอกจากมองตามไปอย่างกลุ้มใจ