บทละครโทรทัศน์ แม่อายสะอื้น ตอนที่ 1 หน้า 6
“เป็นเด็กไปเถียงผู้ใหญ่แบบนั้นได้ยังไง พ่อสั่งให้ขอโทษไง”
ช่อเอื้องโกรธจนพูดไม่ออก แต่ก็ยอมยกมือไหว้ขอโทษ หนานเมืองเห็นคำปันดุลูก เลยใจเย็นขึ้นมาหน่อย
“ชั้นขอแล้วกันนะหนานเมือง ชั้นพูดจาตกลงกับครูคำปันเขาไปแล้ว”
“ก็ได้ หนนี้ชั้นยอมให้ จะถือซะว่าเห็นใจครูคำปัน...ที่ไม่ค่อยมีงาน รินคำ! กลับบ้าน”
รินคำอิดอออดที่จะต้องจากทอน แต่ก็ยอมเดินตามพ่อออกไป ดาวนิลได้แต่มองคำปันอย่างเป็นห่วง
บ้านครูคำปัน ทอนช่วยดาวนิลถืออุปกรณ์การแสดงมาส่งที่บ้าน ดาวนิลวางของในมือตัวเองแล้วหันไปรับของจากทอน “ขอบคุณจ้ะพี่ทอน แล้วก็ขอบคุณเรื่องงานด้วยนะจ๊ะ”
“ขอบคุณพี่ทำไม พูดกันจริงๆ ฝีมือคณะลุงหนานเมืองสู้คณะพ่อดาวนิลได้ที่ไหน”
“เฮ้อ...ถ้าเป็นแบบนั้นจริง ก็คงมีงานเข้ามามากกว่านี้แล้วล่ะมั้ง” คำปันมองที่กลองสะบัดชัยที่ตั้งอยู่กลางบ้าน
“สมัยนี้คงไม่มีใครชอบดูศิลปะล้านนาแล้วสินะ” ดาวนิลกับทอนมองหน้ากัน
“ไม่จริงหรอกจ้ะพ่อ” ดาวนิลเดินเข้าหาพ่อ “ชั้นว่าเพราะไม่ค่อยมีใครได้เห็นมันต่างหาก ไปแสดงที่โรงแรมหนนี้ ชั้นจะทำให้ทุกคนได้เห็นว่า การแสดงของพ่อสวยขนาดไหน แล้วคณะเราจะต้องได้งานเพิ่มขึ้นแน่ๆ”
คำปันมองหน้าดาวนิลอย่างภูมิใจ “พ่อโชคดีที่มีดาวนิล วิชาของพ่อมันจะได้ไม่หายไป”
“พ่อไม่ต้องห่วง ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ชั้นจะไม่ยอมทิ้งศิลปะล้านนาไปแน่ๆ”
ทอนมองดาวนิลด้วยความชื่นชม ช่อเอื้องมองพ่อกับพี่อย่างน้อยใจก่อนเดินออกไป
บ้านหนานเมือง รินคำเดินตามพ่อมาถึงบ้าน “พ่อนะพ่อ ไปยอมเขาง่ายๆแบบนั้นได้ยังไง ดูซิ อดได้งานเลย”
“ยังจะกล้าพูดอีก เพราะแกนั่นแหละ ถ้าได้เรื่องอย่างนังดาวนิลซะนะ ป่านนี้ก็ได้งานไปแล้ว”
“พ่ออย่ามาพาลสิ คนในคณะก็ตั้งเยอะแยะก็หัดไปสิ จะมาให้แสดงอะไรเชยๆแบบนี้ ชั้นไม่เอาด้วยหรอก”
“งั้นก็หุบปากไปเลย....เจ็บใจนัก ครูคำปันมันเลยได้งานใหญ่ไปเลย”
“พ่อก็ทำให้มันพังสิ”
“หมายความว่ายังไง”
“พ่อก็นึกดูสิว่าถ้าการแสดงมันเกิดมีอะไรผิดพลาดขึ้นมา คนก็จะไม่จ้างคณะครูคำปันอีก ทีนี้ก็จะเหลือแต่คณะเรา”
“เออ..แกนี่มันฉลาดเหมือนกันเว้ย”
“โอกาสมันมาถึงละ ชั้นจะทำให้นังดาวนิลมันต้องขายขี้หน้าทั้งต่อหน้าคนที่นี่ และคนที่มาจากกรุงเทพ คอยดู!”