บทละครโทรทัศน์ เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 11 หน้า 16
มิรันตรีคิดไว้อยู่แล้วว่าชยากรจะต้องขุดเรื่องนี้มาพูดอีก ชยากรลืมตัวจะเดินไปเปิดประตูรถให้มิรันตรีขึ้นนั่ง แล้วก็คิดได้ว่าเดี๋ยวจะบริการดีไปแล้วมิรันตรีจะคิดว่ามีใจ เลยปิดประตูเข้าไปอย่างเดิมซะอย่างนั้น ชยากรเดินไปขึ้นฝั่งคนขับ ให้มิรันตรีเปิดประตูเอง “ขึ้นรถสิ“
“ที่ทำอึนใส่อยู่นี่เพราะกลัวมิจะหวั่นไหวเหรอคะ”
“ใช่! ฉันไม่อยากให้เธอคิดเพ้อเจ้อ หวั่นไหวไปกับการกระทำตามมารยาทของฉัน”
“ถึงมิจะชอบอา มิก็มีขอบเขตของมิ มิไม่ได้บังคับให้อามาชอบตอบซะหน่อย ทำตัวตามปกติเถอะค่ะ มิจัดการความรู้สึกของตัวเองได้ ไม่ได้ใจแคบเหมือนคนบางคนที่คอยหวงก้างไม่ให้คนที่ตัวเองรักมีความสุข”
“อย่าเอาความรู้สึกของเธอมันเทียบกับความรักของฉัน มันเทียบกันไม่ได้”
“ค่ะ เทียบไม่ได้เพราะมิมีสติกว่าอา ยิ่งเห็นอาเป็นพวกคลั่งรักอย่างนี้ มิยิ่งรักไม่ลง เฮ่อ...ไม่รู้ตอนนั้นหน้ามืดคิดไปได้ยังไง”
“นั่นไงเห็นรึยังว่ามันเทียบกันไม่ได้”
มิรันตรีตัดสินใจบอกเพื่อตัดรำคาญ “ค่ะ มิก็ไม่ได้จริงจัง แค่คิดเล่นๆขำๆ จบนะคะ“ ชยากรจะขึ้นรถ ทันใดนั้นเสียงท้องมิรันตรีร้องดัง ชยากรหันขวับ มิรันตรีทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ ชยากรนิ่วหน้า เสียงท้องร้องดังขึ้นอีก ชยากรอมยิ้มขำ มิรันตรีอายมาก หันขวับมา “หัวเราะอะไร “
“หิวก็บอกมา เก๊กอยู่ได้“
“ไม่ได้หิว” มิรันตรีท้องร้องอีก
“เหรอออออ“
มิรันตรีจับท้องตัวเองเขินสุดๆ
ที่ร้านข้าวต้มข้างทาง มิรันตรีกินไม่หยุด กินจนข้าวเลอะปากก็ไม่รู้ตัว
ชยากรเหลือบมองแล้วส่ยหัวอย่างแอบระอา “รีบกินจนข้าวติดปากยังไม่รู้ตัว “ มิรันตรีชะงัก เอามือปาดไปที่ปาก แต่ข้าวก็ไม่หลุด ชยากรหยิบทิชชู่แล้วก็ยื่นมือมาเช็ดให้
มิรันตรีตกใจมาก รีบดึงทิชชู่จากมือชยากรมาเช็ดเอง “มิทำเอง “
“เขินฉันเหรอ “
มิรันตรีเขินจริงแต่ทำกลบเกลื่อน ขึ้นเสียงสูง “บ้า!!!! ใครเขิน!! ไม่มี้! มิไม้ได้ชอบอาแล้ว มิจะเขินทำไม“
ชยากรเยาะ “ให้มันจริงเหอะ!”
มิรันตรีฉุน เลยโพล่งออกมา “จริงอยู่แล้ว! มิมันพวกเด็ดขาด ตัดเป็นตัด ไม่ใช่พวกหวังอะไรลมๆแล้ง ทั้งๆที่รู้ว่าไม่มีทางเป็นไปได้เหมือนอา..ตอนนี้..ถึงตัวอาจะนั่งอยู่นี่ แต่ใจลอยไปอยู่หน้าห้องหอโน่น.. อยากจะแอบฟังเขาใช่มะ!ว่าป่านนี้ยัยนุศกับหมอวรรษเขาจะทำอะไรกันอยู่ อย่าคิดว่ามิไม่รู้” มิรันตรีปากเสียจนได้เรื่อง ชยากรโดนพูดแทงใจดำ นิ่งไป มิรันตรีรู้ตัวว่าพูดแรงไป “เอ่อ!! มิขอโทษ มิ....”
ไม่ทันจะพูดจบ ชยากรใช้ช้อนตักข้าวยัดปากมิรันตรี “กินเข้าไปจะได้ไม่ต้องพูดมาก”