บทละครโทรทัศน์ เพียงชายคนนี้ไม่ใช่ผู้วิเศษ ตอนที่ 11 หน้า 19

อนุศนิยารีบเดินเข้าไปในห้อง เสียงปิดประตูดังปังศตวรรษเอาผ้าปิดตาออกก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

อนุศนิยาอยู่ในชุดนอน เห็นว่าห้องนอนเงียบผิดปกติ จึงค่อยๆ เดินย่องออกมามองว่าศตวรรษกำลังทำอะไร

อนุศนิยาเดินหลุดจาก walk in closet มาเห็นศตวรรษทนรอไมไหว นอนหลับไปบนเตียง อนุศนิยาไม่พอใจมาก  รีบเข้าไปปลุกศตวรรษทันที “นี่...นี่....” ศตวรรษหลับเป็นตาย ไม่ได้ยินที่อนุศนิยาเรียก หญิงสาวไปเอาหมอนมา แล้วเหวี่ยงหมอนสะกิด“นายวรรษตื่น....ลุกขึ้นมา”

ศตวรรษไม่ตื่น อนุศนิยาทั้งเขย่า ทั้งผลัก ทั้งดัน ศตวรรษก็ยังไม่ตื่น แถมหันมาดึงอนุศนิยาให้ล้มนอนบนเตียง แล้วกอดหมับ อนุศนิยาตกใจ “นายหมาวัด!! ปล่อย!!!“ ศตวรรษคราง อนุศนิยามองหน้าเห็นว่าหลับจริงจัง ก็ได้แต่ถอนหายใจ ก่อนจะดันตัวเองออกจากศตวรรษจนสำเร็จในที่สุด “ตัวหนักชะมัด“

มือถือของศตวรรษที่วางไว้อยู่บนโต๊ะข้างเตียง มีเสียงสั่นเพราะข้อความ line เด้งขึ้นมาตลอด อนุศนิยามองๆ และตัดสินใจหยิบมือถือของศตวรรษมาดู เห็นเป็นข้อความที่โสมมิกาส่งมากวนประสาทอยู่ตลอด อนุศนิยาทนไม่ไหว และพาลโมโหไปยังศตวรรษที่เอาแต่หลับไม่รู้เรื่องเลย

โสมมิกากำลังนั่งส่งสติ๊กเกอร์ไปกวนศตวรรษตลอดทุกวินาทีด้วยความแค้น “คิดจะเข้าหออย่างมีความสุข ฝันไปเถอะ” โสมมิการัวส่งรูป  ส่งข้อความเข้าไปไม่ยั้ง  กะให้บ้านนั้นได้มีสติแตกกันบ้าง

อนุศนิยาเหลืออดเมื่อเห็นว่าโสมมิกาตั้งใจรัวส่งสติ๊กเกอร์มาก่อกวนไม่เลิก อนุศนิยาจึงตัดสินใจเปิดมือถือของศตวรรษเพื่อจะตอบกลับไป อนุศนิยานึกขึ้นได้ว่าควรจะส่งรูปตอนศตวรรษนอนไปเย้ย อนุศนิยาเปิดกล้องถ่ายรูปผ่านแอพ line ขึ้นมา ลงไปนอนข้างศตวรรษ เอามือศตวรรษมากอดเธอไว้ ก่อนจะถ่ายเซลฟี่ อนุศนิยาเปลี่ยนสีหน้า ทั้งยิ้ม ทั้งทำหน้าทะเล้น แลบลิ้น เซ็กซี่ สุดท้ายช๊อตเด็ด หันไปยื่นหน้าเข้าไปใกล้แก้มศตวรรษ ทำเหมือนจะหอม แต่ศตวรรษดันหันมา แก้มโดนจมูกอนุศนิยาเต็มๆ อนุศนิยาตกใจกดถ่ายแชะพอดี อนุศนิยารีบลุกขึ้นนั่ง เห็นรูปเธอหอมแก้มศตวรรษ ก็เขิน หันไปมองศตวรรษอีกทียังหลับอยู่ ก็โล่งใจ แล้วก็กดส่งทุกรูปไปให้โสมมิกา สีหน้าสะใจ

รูปอนุศนิยาเซลฟี่กับศตวรรษเด้งขึ้นในไลน์ของโสมมิกา ทำเอาโสมมิกาสติแทบแตก กรี๊ดลั่นออกมา “อ๊ายยยยยย!! นังนุศศศศศศศ “

เวลามาประมาณหกโมงเช้า ศตวรรษตื่นขึ้นมาก่อน รู้สึกปวดหลังมาก ค่อยๆลุกขึ้นนั่ง แล้วก็ตกใจที่ตัวเองนอนบนเตียง หันไปมองข้างๆไม่มีอนุศนิยาแล้วก็เห็นอนุศนิยานอนหลับอยู่บนโซฟา “ท่าทางจะหลับเป็นตายแน่เลยเรา”

ศตวรรษถอนใจ ก่อนจะลงจากเตียง มองไปที่อนุศนิยาเห็นผ้าห่มห่มแต่ครึ่งตัว อนุศนิยานอนกอดอกเพราะอากาศเย็น ศตวรรษเดินไปห่มผ้าให้อนุศนิยา เห็นผมปิดหน้าอนุศนิยาก็ค่อยๆเอามือปัดผมให้ แล้วก็เผลอยิ้มออกมา “ยิ้มอะไรเนี่ย?”  ศตวรรษเดินออกไป