บทละครโทรทัศน์ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 13 หน้า 13
“ชั้นรู้ว่าเขาตั้งใจช่วยชั้นบูรพา แต่ยังไงมันก็ไม่ได้ทำให้ชั้นเลิกความตั้งใจที่จะจับจับเขาหรอก ถ้าเขายังไม่หยุด ถ้าชั้นยังมีลมหายใจ”
บูรพามองพี่แล้วถาม “ข้อหาอะไรไม่เปิดไฟเลี้ยว หรือว่าจอดรถในที่ห้ามจอด”
ตะวันฉายอึ้งไป...
จ่าเวศส่งเสียงเรียก “อ้าว สองคนนั่นทำกินมื้อไหนกัน มื้อเช้ารึเปล่า”
ทั้งบูรพาทั้งตะวันฉายเหลือบมองไปที่ต้นเสียงก่อนจะหันมามองหน้ากัน
“แล้วค่อยคุยกันใหม่” ตะวันฉายตัดบท บูรพาพยักหน้า...
ที่โต๊ะกินข้าว จ่าเวศ บูรพา ตะวันฉายกินข้าวกันเงียบๆ มองหน้ากันไปมองหน้ากันมา โดยเฉพาะตะวันฉายกับบูรพาที่ต่างรู้สึกผิดที่ผิดทางที่ต้องมานั่งร่วมโต๊ะกัน จนจ่าเวศเริ่มสงสัยว่าพี่น้องอาจจะยังกินแหนงแคลงใจกันอยู่
บูรพารวบช้อน อิ่ม
“เฮ้ยอิ่มแล้วเหรอ” จ่าเวศทัก
บูรพายิ้ม “อิ่มแล้วครับพ่อ สามจานแล้วนะครับ”
“ผมก็เหมือนกันครับพ่อ”
“ฮืม…กับยังเหลือเพียบเลย เสียดายของน่ะ เอางี้สิ ไหนๆก็อยู่พร้อมหน้ากันทั้งทีไปนั่งกรึ๊บกันที่ชานเรือนซะหน่อยดีมั้ย”
ตะวันฉายกับบูรพามองหน้ากัน งานนี้พ่อคงไม่ยอมให้แยกย้ายกันง่ายๆ
จ่าเวศใช้จอกตวงเหล้ายาดองที่ดองเองรินใส่ถ้วยแจกให้ตะวันฉายกับบูรพา ทั้งสามนั่งกินเหล้ากันอยู่ที่หน้าบ้าน
“เอ้านี่ของเจ้าฉาย นั่นๆอย่าเพิ่งวางจอกไอ้บูรพา มาเติมอีกหน่อย บ๊ะ นานๆเจอหน้าที่จะรีบไปไหน”
ตะวันฉายกับบูรพาอึดอัด รู้ว่าพ่อแกล้งถ่วงเวลา แต่เมื่อไม่มีอะไรทำต่างฝ่ายต่างก็ต่างดวดเหล้าลงคอ…และต่างฝ่ายก็ต่างคว้าขันน้ำ อีกคนคว้ากับแกล้มมาล้างคอพร้อมๆกัน
“ทำไมเงียบกันหมดวะ เหล้าพ่อมันบูดหรือไง”
“เปล่าครับพ่อ พวกเราไม่ได้อยู่พร้อมหน้ากันตั้งนานแล้วก็เลยรู้สึกแปลกๆ” บูรพาบอก
“เออพ่อก็เหมือนกัน ไอ้ที่เงียบๆไปนี่ซึมซับบรรยากาศอยู่นะ ถ้าแม่แกยังอยู่ก็ดี จำได้มั้ยตอนที่บูรพาทำบัตรประชาชน เราก็ฉลองกันแบบนี้” ตะวันฉายอดยิ้มจางๆไม่ได้ “ไอ้เจ้าฉายเมาซะกลิ้ง คอแข็งสู้น้องไม่ได้” บูรพานึกแล้วก็ยิ้มขึ้นมา จ่าเวศบอกกับบูรพา “แกก็เหมือนกัน อ้วกเละเทะไปหมด ทุกที่ทุกแห่งยกเว้นในห้องน้ำ แม่งี้ด่าพ่อซะหูชาหาว่าสอนลูกไม่เข้าท่า” จ่าเวศนึกชื่นใจกับความหลัง “ไอ้ผู้ชายเรามันก็หัดสังคมกันบ้างสิจริงมั้ย เค้าเรียกกินเหล้าอย่าให้เหล้ากิน แม่แกนี่พวกสาวหัวสมัยใหม่ พูดยังไงก็ไม่รู้จักฟัง….” จ่าเวศนิ่งไป บูรพากับตะวันฉายหันไปมอง