บทละครโทรทัศน์ ตะวันตัดบูรพา ตอนที่ 13 หน้า 14
จ่าเวศยิ้มสั่นๆ “เฮ้ย น้ำตาซึมได้ไงวะ ตลกเว้ย พ่อนี่แก่แล้วนะ อยู่ก็น้ำตาไหลเป็นเด็กๆ แต่เห็นแกสองคนแล้วคิดถึงแม่แกชะมัดถ้าอยู่ตรงนี้ก็ดี ถ้ายังอยู่ด้วยกันเหมือนแต่ก่อน…” ทุกคนเงียบกันไป จ่าเวศรีบปลุกบรรยากาศ “เอาหมดแล้วส่งจอกสิวะ กินๆซะให้มันหมดๆ โหลนี้เก็บนานแล้ว เดี๋ยวจืด”
บูรพากับตะวันฉายช่วยกันประคองจ่าเวศให้นอนบนเตียง จ่าเวศท่าทางเมาได้ที่ “แม่…ฮือ..ฮือ…อยู่พร้อมหน้ากันแล้ว อยู่ด้วยกันแล้ว”
“พ่อคงกะจะมอมแกให้ค้างที่นี่”
บูรพาสะเทือนใจ แต่ยังแสร้งเก็บความรู้สึก “ฉันจะกลับแล้ว” บูรพาเดินออกไป ตะวันฉายมองตาม
ตะวันฉายเดินออกมาส่งบูรพาที่รถ “บูรพา” บูรพาหันมา “ถ้ามีเวลา แกก็มาเยี่ยมพ่อบ่อยๆ อยู่ท้องที่ฉันไปไหนมาไหนไม่สะดวกเหมือนแต่ก่อน แกมาตอนกลางวันก็ได้..ถ้าแกไม่อยากเห็นหน้าฉัน”
บูรพาคิดสักครู่ก่อนจะยอมพยักหน้า..ขยับจะขึ้นรถแต่แล้วก็นึกอะไรขึ้นได้ “ธิชาไม่ค่อยสบาย แกก็น่าจะแวะไปเยี่ยมเค้าบ้าง”
ตะวันฉายประหลาดใจที่บูรพามาชวนตน บูรพาหลบสายตาตะวันฉายรีบขึ้นรถ รถบูรพาแล่นออกไปจากบ้าน ตะวันฉายเฝ้ามองตามจนสุดสายตา
ที่หน้าไนต์คลับ เด็กรับรถกำลังยืนโบกรถคอยดูแลสถานที่จอดรถให้ลูกค้า รถของทัศน์แล่นปราดเข้ามาจอดใกล้ๆ ไม่ยอมแล่นเข้าลานจอด กฤชลดกระจกลงและโผล่หน้ามายื่นซองเอกสารให้เด็กรับรถ “เอาไปให้เสี่ยเจริญ” เด็กรับรถไม่ทันว่าอะไร กฤชก็ออกรถแล่นไปเสียก่อน เด็กรับรถได้แต่มองงงๆ
ในห้องโถงรับแขกของท่านรองบารมีเงียบสงัด มีเพียงเสียงเดินหมากรุก และเสียงนาฬิกา ทัศน์กำลังนั่งเล่นหมากรุกฝรั่งอยู่กับท่านรองบารมี ท่านรองบารมีคอยเหลือบดูนาฬิกาเป็นระยะๆ
“ใจเย็นๆครับท่าน ผมรับประกันได้ว่าเสี่ยเจริญอยู่ไม่เกินคืนนี้แน่” ทัศน์เดินหมากอย่างแยบยล “ไม่งั้นก็ต้องเป็นชัชชัยกับเจิมฉัตร”
“แกขุนไอ้หลานเสี่ยเจริญคนนี้มากับมือ ถ้ามันตายลงตอนนี้แกไม่เสียดายเหรอ”
“ไม่มีคำว่าเสียดายกับคนที่ทำงานไม่ได้ผลครับท่าน”
ท่านรองบารมีเดินหมากของตัวเองแล้วถามใหม่ “ฉันยังไม่เข้าใจเรื่องนึง….” ท่านรองบารมีรอจนทัศน์มองแล้วจึงถาม “แกวางแผนอะไรเอาไว้ ทำไมเสี่ยเจริญกับชัชชัยต้องฆ่ากันคืนนี้”
ทัศน์ไม่ตอบแต่ยิ้ม