บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญ ตอนจบ หน้า 11
6 มีนาคม 2557 ( 14:04 )
1.2M
“รถพร้อมแล้วครับ”
ตาทอง สายใจ เฟื่องฟ้า ระริน เอากระเป๋าออกไป ทันใดประตูก็ปิดปังสนั่นหวั่นไหวไล่หลัง
ตรีภพ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน จันทรา ตฤณใจหายวาบ ต่อจากนั้นหน้าต่างที่เรียงรายก็ปิดปังๆๆๆ ต่อเนื่องจนหมดทุกบาน แก้วเงยหน้าขึ้นยิ้มใฝ่ฝันขึ้นใหม่ ขยับถอยห่างจากทุกคน
“เจ้า”
ตรีภพ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณ จันทราถอยมารวมกัน มองซ้าย มองขวา โคมระย้าแกว่งไกวไปมา ไฟเปิดๆ ดับๆ ทำท่าราวจะขาดตกลง แก้วเดินขึ้นบันไดไป ตรีภพขยับมาข้างหน้า
“เจ้านาง ออกมาเถิดครับ”
มีเสียงหัวเราะเย็นชา ทั้งรัก ทั้งแค้น บนบันไดเกิดแสงสีเขียวหมุนวนลึกไปเป็นอุโมงค์ ยอดหล้าก้าวออกมาช้าๆ พัสตราดูแดงคล้ำ ดวงตาเจิดจ้า ตรีภพ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณ จันทรามองดูอย่างสยดสยอง แก้วก้าวไปรับยิ้มอย่างภักดี แต่ยอดหล้าไม่สนใจมองดูตรีภพแล้วก้าวลงบันได 2-3 ก้าวแล้วปรายตามองคนอื่น
“เหมือนวันคืนได้หวนคืนย้อนมาจริงๆ ข้าไม่เพียงได้เจอพี่กับดาราราย”
ยอดหล้ายิ้มเยาะ “ข้ายังได้เจอคุณเพ็ง และคุณหญิงอำภาอีกครั้ง”
พิมพ์เดือนขนลุกเกรียวแอบหลังจันทรา จันทราถอนใจ พิมพ์ดาวก้าวมาบังแม่
“เจ้าพี่...ท่านแค้นข้า...ก็ลงมือกับข้า อย่าได้เกี่ยวข้องกับผู้อื่น”
“ผู้อื่น ผู้อื่นที่ไหนกัน ไม่ว่าคุณเพ็งหรือคุณหญิง ก็ทำกับข้าไว้สาหัสนัก”
ยอดหล้าชี้นิ้วมายังพิมพ์เดือน และจันทรา จันทราก้าวมาออกมา
“เจ้านาง สิ่งทั้งหลายทั้งปวงไม่ควรยึดมั่นถือมั่น ชาติภพนั้นจบแล้ว ดิฉันกับยายเดือน จำอะไรไม่ได้เลยซักนิด”
“ผิดกับข้า ที่จดจำความอยุติธรรมของคุณหญิงกับลูกไว้ได้ไม่ลืมเลือน”
ตรีภพก้าวมา “พอเถอะเจ้า เรื่องนี้ตัวต้นเหตุคือผม ผมขอรับความผิดนั้นไว้เอง”
“ไม่ใช่เจ้าพี่...ข้าต่างหากเป็นผู้ผิด ถ้าจะลงมือก็จัดการกับข้า”
“ไม่ คุณพิมพ์”
ยอดหล้าเลิกคิ้ว แล้วเงยหน้าหัวเราะ “แก่งแย่งกันออกรับผิด ช่างน่าประทับใจนัก”
ตรีภพมองดูพิมพ์ดาวเห็นสวมเขี้ยวเสือไฟก็คลายใจลง ยอดหล้ายืดกายตรงแล้วพลันกรายมือซ้ายมาทางพิมพ์ดาว “มานี่ซิ ดาราราย”
พิมพ์ดาวถูกแรงดูดมหาศาล ร่างถลาไปยืนบนบันไดข้างเดียวกับยอดหล้า ตรีภพ จันทรา พิมพ์เดือน ตฤณร้องอุทานพร้อมกัน