บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญ ตอนจบ หน้า 13
6 มีนาคม 2557 ( 14:04 )
1.2M
ร่างของจันทราเปลือยคลุมด้วยผ้าขาวนอนอยู่บนเตียงชัณสูตรศพ จันทราดูสงบใบหน้าไม่มีร่องรอยเจ็บปวด พิมพ์เดือนยืนอยู่ข้างเตียง ยังคงร้องไห้น้ำตาไหลพราก แต่พิมพ์ดาวยืนอยู่ปลายเท้า มองดูจันทรา ดวงตาแข็งกระด้าง หน้าเผือด แววไม่เคยยอมแพ้และเคียดแค้นแสนสาหัสปรากฏขึ้น
ตรีภพอยู่ในห้องไอซียูเชื่อมติดกับอุปกรณ์ช่วยชีวิต สัญญาณชีพ ความดันเลือด ดูแผ่วเบาคล้ายจะขาดใจตายได้ทุกขณะ หมอเจ้าของไข้เอาชาร์ตมาดูกับตฤณอยู่นอกกระจก พิมพ์ดาวเดินมา หมอเลี่ยงไป ตฤณมองดูพิมพ์ดาวอย่างเห็นใจ
“อาการคงที่แล้วครับ แต่ยังอันตรายอยู่”
พิมพ์ดาวเกาะกระจกพยักหน้า มองดูตรีภพ ดวงตารักใคร่ผูกพันห่วงใย ร่างตรีภพยังคงแน่นิ่ง
ร่างตรีภพยังคงนอนนิ่งแต่ชุดกลายเป็นเสื้อผ้าเรียบๆ เตียงคนไข้กลายเป็นตั่งทอง เห็นตรีภพอยู่บนตั่ง ยอดหล้านั่งอยู่บนตั่งมองดูความรักและแค้น เถรกระอำและแก้วยืนอยู่ห่างออกมา คุ้มน้อยนี้ไม่ใช่คุ้มร้างอีกต่อไป แต่คือคุ้มในอีกมิติหนึ่งเกิดขึ้นด้วยความผูกติดความปรารถนาอย่างแรงกล้าของยอดหล้า เรือนนั้นดูโล่งกว้างใหญ่ไพศาล แทบไม่มีเครื่องเรือนใดๆ มีม่านบางงามขึงอยู่ตามด้านต่างๆ แต่พ้นไปกลายเป็นหมอกควันที่เคลื่อนบิดตัวราวงูใหญ่ ยอดหล้ายิ้มแย้ม ดวงตากระด้าง
“พี่เทพ ตื่นเถิดเจ้า”
ตรีภพกระพริบตาลืมตาขึ้นช้าๆ มีอาการมึนงง คล้ายความจำเสื่อม “เจ้านาง”
แก้วมองอย่างขมขื่น เถรกระอำมองดูทุกคน
ตรีภพยังคงแน่นิ่ง สัญญาณชีพแปรเปลี่ยนนิดหนึ่ง แล้วก็สม่ำเสมอเหมือนเดิม พิมพ์ดาวทั้งโศกเศร้าทั้งแค้น ตฤณมองอย่างให้กำลังใจ พิมพ์เดือนเดินเช็ดน้ำตามากับตาทอง
“พี่พิมพ์ขา พี่ตรีเป็นยังไงบ้าง”
“โคมาโทสฮะ”
“คุณพิมพ์ดาวครับ”
พิมพ์ดาวแทบไม่มีสติ หันมาหาตาทอง “คะ”
“ก่อนมหาจรวยจะตายวันนึง แกสั่งเสียผมให้เอาของในกล่องนี้ให้คุณ”
พิมพ์ดาวงุนงง ตาทองส่งกล่องให้
ห้องของโรงแรมเป็นห้องแฝดมีประตูติดต่อกัน ห้องหนึ่งพิมพ์ดาว อยู่กับพิมพ์เดือน อีกห้องเป็นห้องของตฤณ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณยืนล้อมโต๊ะที่วางกล่องกระดาษไว้ พิมพ์ดาวเปิดกล่องเป็นพับกระดาษสาเก่าแก่ ของคล้าย เครื่องราง แม้แต่มีดสรีกัญไชย พิมพ์ดาวหยิบจดหมายในกล่องมาคลี่อ่าน