บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญ ตอนจบ หน้า 16
6 มีนาคม 2557 ( 14:04 )
1.2M
ยอดหล้าสีหน้าสดใสมีซึงวางบนตักพลางบรรเลงเป็นเพลงแผ่วเบา ตรีภพอยู่ตรงข้ามมองยอดหล้าอย่างหลงใหล ฟังเพลงอย่างเพลิดเพลิน
“พี่เทพ ท่านว่าที่นี่เป็นเช่นใด”
“ที่นี่มีแต่ความสุข ความเพลิดเพลิน และความงาม”
ยอดหล้ายิ้มพราย “ถ้าเช่นนั้น จงอยู่กับข้าที่นี่ตลอดไปเถิดเจ้า”
ตรีภพพยักหน้า
ในห้องไอซียู ตรีภพยังคงนอนแน่นิ่งบนเตียง แต่จู่ๆ สัญญาณชีพก็หายไป สัญญาณเตือนดัง
นางพยาบาลและหมอวิ่งมาดู แล้วเริ่มการปั๊มหัวใจ ที่นอกห้อง พิมพ์ดาว ตฤณมองดูอย่างตกใจ
ที่เก้าอี้นั่งรอหน้าห้องไอซียู พิมพ์ดาวนั่งอยู่ พิมพ์เดือนกุมมือไว้ ตฤณก้าวมา
“ไอ้ตรีปลอดภัยแล้ว แต่แค่ชั่วโมงนี้...ไม่รู้ว่าอาการจะเกิดขึ้นอีกเมื่อไร”
พิมพ์ดาวลูบคลำเขี้ยวเสือไฟที่คอ ดวงตาเด็ดเดี่ยวเคียดแค้น
“เจ้าพี่ คงไม่รออีกต่อไป ฉันเองก็เหมือนกัน”
คุ้มร้างตั้งตระหง่าน ดวงจันทร์เต็มดวงทอแสงอยู่บนฟ้า รพโฟร์วีลคันหนึ่งแล่นมาตรงไปยังคุ้ม
ข้างในรถ ตฤณเป็นคนขับ พิมพ์ดาวนั่งเคียงข้าง พิมพ์เดือนนั่งอยู่ตอนหลัง ทั้งสามมีสีหน้ามาดมั่น
ตฤณมองไปแล้วเบิกตากว้าง พื้นดินตรงหน้านูนขึ้นทันทีทันใด เกิดแสงจ้าจากใต้พื้น ตฤณแหกปากร้องหักพวงมาลัยหลบ ม้าไฟผุดจากดินแตกเข้าชนรถในระยะประชิด
ในรถตฤณ พิมพ์ดาว พิมพ์เดือนเสียหลัก แสงจากม้าไฟทาบมาถึงตัว รถโฟร์วีลเสียหลักตะแคงคว่ำ ด้วยแรงส่งทำให้ไถลไปตามพื้น ตฤณคลานจากรถก่อน บาดเจ็บเล็กน้อย ช่วยฉุดพิมพ์เดือนออกมา
“คุณออกมา”
“พี่พิมพ์ พี่พิมพ์เป็นยังไงบ้าง”
“พี่ไม่เป็นไร”
ตฤณกับพิมพ์เดือนอยู่นอกรถ พิมพ์ดาวยกถุงผ้าของมหาจรวยยื่นมา
“ไปก่อน เชื่อพี่”
พิมพ์เดือน ตฤณ คว้าถุงผ้าวิ่งไปยังตัวคุ้ม พิมพ์ดาวคลานออกจากรถยังคุกเข่าอยู่ที่พื้น ม้าไฟก้าวย่างเข้ามา ดวงตาลุกเป็นไฟ ขนแผงคอสะบัดเป็นเปลว ลมหายใจเป็นควัน มันโถมกาย ชู 2 ขาหน้า คล้ายจะบดขยี้ลงมา พิมพ์ดาวเบิกตากว้างมองดูมัน ม้าไฟมองดูพิมพ์ดาว ตฤณกับพิมพ์เดือนวิ่งถึงเขตคุ้มมองดู ม้าไฟชู 2 ขาหน้ากำลังทำท่าจะบดขยี้พิมพ์ดาว พิมพ์เดือนร้องกรี๊ด ตฤณเองก็ตกใจมาก
พิมพ์ดาวมองดูม้าปีศาจนิ่ง ดวงตาไหวระริก น้ำตาเอ่อ