บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญ ตอนจบ หน้า 17
6 มีนาคม 2557 ( 14:04 )
1.2M
“วายุ นี่เจ้าเองหรือ เจ้าจำข้าได้ไหม”
ม้าวายุชะงัก มันเลิกพยศลดตัวลง พิมพ์ดาวยังคงคุกเข่ามอง ม้าวายุดวงตาจางแสงลง ขนแผงคอก็วูบดับลง มันยื่นหน้ามาหาพิมพ์ดาว
“วายุ นี่เจ้าพี่ ทำอะไรกับเจ้า”
พิมพ์ดาวลูบไล้หน้าวายุ มันสงบนิ่ง พิมพ์เดือนกับตฤณอ้าปากค้าง พิมพ์ดาวทั้งโศกเศร้า ทั้งดีใจ ทั้งขมขื่น สงสารระคนกัน ทันใดมีเสียงยอดหล้าหัวเราะเยาะหยัน
“เจ้าม้าทรยศ” มีลูกไฟพุ่งมาจากตัวคุ้มตกลงใส่วายุและพิมพ์ดาว วายุเอาคอชนพิมพ์ดาวกระเด็นไปตกลง ลูกไปตกลงท่วมตัววายุมันดิ้น ร้องกึกก้อง แล้วสลายไปเป็นผงพิมพ์ดาวตกตะลึง
“สิ่งที่เจ้ารัก...จากเจ้าไปอีกแล้ว”
บริเวณเติ๋นอันรกร้างว่างเปล่า พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณก้าวมา ทุกอย่างดูเวิ้งว้างวังเวง
พิมพ์ดาว พิมพ์เดือน ตฤณมองหน้ากัน พิมพ์ดาวตะโกน
“เจ้าพี่ ข้าต้องการพบท่าน”
ทุกอย่างยังคงเงียบสงบ “เจ้าพี่ ยังมีเรื่องที่ข้าต้องพูดกับท่าน”
บรรยากาศรอบด้านยังว่างเปล่า “เจ้า”
“ฮึ ดาราราย เจ้านี่ร้อนรน เอาแต่ใจนัก” ขาดคำเกิดควันสีเขียวหมุนวนกลางอากาศ เกิดเป็น
อุโมงค์ล้ำลึก เหมือนเชื่อมอีกโลกหนึ่ง “ข้าจะให้เจ้าเข้ามา ด้วยเงื่อนไขเดียว”
“อะไร เจ้าพี่”
“ทิ้งเขี้ยวเสือไฟ ไว้ภายนอกโน่น”
พิมพ์ดาวตัดสินใจปลดสร้อยเขี้ยวเสือไฟจากคอส่งให้พิมพ์เดือน พิมพ์เดือนจะร้องไห้แต่ก็พยัก
หน้าให้ พิมพ์ดาวก้าวไปสู่อุโมงค์แสง เกิดแสงจ้า อุโมงค์แสงดับวับ พาพิมพ์ดาวหายไป
พิมพ์ดาวก้าวไปมองดูรอบกายอย่างพิศวง ตรงหน้าเป็นยกพื้นสูง มีแท่นคำบัลลังก์ทอง ยอดหล้าในพัสตาภรณ์เต็มที่ยืนอยู่ มองมาอย่างสาสมใจ พิมพ์ดาวกวาดตามอง
“เจ้ามองหาผู้ใดหรือ”
“คุ้มนี้กว้างใหญ่ไพศาล เจ้าพี่คงมิได้อยู่เพียงผู้เดียว”
“ใช่แล้ว ท่านอาจารย์ ย่อมอยู่กับข้าที่นี่ด้วย”