บทละครโทรทัศน์ คุ้มนางครวญ ตอนจบ หน้า 20
6 มีนาคม 2557 ( 14:04 )
1.2M
ถรกระอำก้าวมาโบกมือไป ม่านหนึ่งเปิดออก เห็นแก้วยืนทื่ออยู่
“อยู่ที่ใดหรือ มันย่อมอยู่ในแผนของข้า”
“แผนอะไร”
“ข้าจักเข้ารวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับมัน ครอบครองคุ้มเวียงแก้ว”
เถรกระอำเดินเข้าร่างแก้ว ร่างซ้อนซับอยู่กับร่างแก้ว “และต่อไป ข้าจักเป็นผู้ทรงอำนาจสูงสุดในแผ่นดินนี้”
พิมพ์ดาวกับตรีภพตกตะลึง
“แผนการของเจ้าไม่สำเร็จหรอก”
เถรกระอำหันขวับมา “ทำไม”
“ครูบาสรี ย่อมไม่ปล่อยให้เจ้าทำเช่นนั้น”
เถรกระอำหัวเราะฮาๆ ขยับเท้าวูบเท้า ร่างก็มาอยู่หน้าพิมพ์ดาวตรีภพ
“อาจารย์เจ้ากลายเป็นเถ้าถ่านไปเกือบ 200 ปีแล้ว”
“แต่ทายาทของท่านยังอยู่”
พิมพ์ดาวพลันเปล่งแสงจ้าจากมือฟาดใส่เถระกระอำ เกิดระเบิดเปรี้ยงเถระกระอำกระเด็นลอยไปตกลงหน้าแท่นคำ มองพิมพ์ดาวอย่างตื่นตะลึง
“เจ้า! เจ้าแกล้งซ่อนเร้นวิชาตัวเอง”
“ข้าแค่เลียนแบบเจ้า เสแสร้งเป็นอ่อนแอ”
เถรกระอำแค่นหัวเราะวูบลุกขึ้นแล้วปล่อยแสงสายฟ้าจากมือ พิมพ์ดาวยกมือขวางเกิดเป็นโล่ล่องหนคุ้มกาย เถรกระอำยิ้มทันใดก็ยกมือเปล่งสายฟ้าใส่แก้ว แก้วผวาแผดร้องล้มลง ตรีภพตกใจประคองแก้วขึ้น แก้วบาดเจ็บไม่มาก
“ไอ้แก้ว”
“ฉัน ไม่เป็นไร”
พิมพ์ดาวร้อง “เจ้าภักดิ์ ระวัง”
เถรกระอำกำมือกลางอากาศชูไป ตรีภพลอยหวือจากแก้วไปสู่มือเถรกระอำ เถรกระอำคว้าคอตรีภพจากด้านหลังยกขึ้น พิมพ์ดาวตกตะลึง “อย่า”
เถรกระอำคว้าตรีภพติดมือก้าวไปหน้าผลึกน้ำแข็ง
“เจ้าสองคนสมแล้วที่เป็นพี่น้อง”
เถรกระอำมองยอดหล้าอย่างเยาะเย้ย แล้วมองพิมพ์ดาว
“จุดอ่อนแอของเจ้า อยู่ที่เจ้าหนุ่มนี่”
เถรกระอำมือหนึ่งชูตรีภพ อีกมือหนึ่งยื่นไป เกิดแสงฟ้าผ่าม้วนตัวขึ้นในมือ พิมพ์ดาวยกมือห้าม
“อย่า”