บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 9 หน้า 10
อัมพรนั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่ชานบ้าน ยังต่อสู้กับใจตัวเอง ที่นอกรั้วบ้าน ทวียังนั่งคอยอยู่ในรถ อย่างเชื่อมั่นว่าอัมพรจะต้องเปลี่ยนใจ
พะยอม สุดา ช่วยกันประคองแย้มที่แทบจะสิ้นเรี่ยงแรงออกมา แย้มได้แต่ร้องไห้
ประยูรขอร้อง “แม่..ฉันว่าไปตามพี่อัมพรมาเถอะนะ..นะแม่”
“ไม่..ไม่ต้องตาม”
“แต่เขาเป็นผัวเมียกันนะ พี่ยงค์เขารักพี่อัมพรมากนะแม่ แม่ก็เห็น เพ้อออกมาเรียกหาแต่พี่อัมพร”
สุดารู้สึกผิด ร้องไห้
แย้มใจแข็ง “ไม่”
สุดาอ้อนวอน “ป้า..ไปตามพี่อัมพรมาเถอะ สงสารพี่ยงค์แก” แย้มกัดฟันแน่น
พะยอมช่วยพูดอีกแรง “ยังไงเขาก็ผัวเมียกันนะแม่ ให้พี่ยงค์แกได้พบหน้าคนที่เขารักเป็นครั้งสุดท้ายเถอะ”
แย้มปวดใจ แต่ปากแข็ง
“ไอ้พงษ์ ไปด้วยกัน..ไปรับพี่อัมพร” ประยูรเดินลิ่วออกไปทันที ลือพงษ์ตามออกไป
ทวียังนั่งคอยอยู่ในรถ เห็น..แสงไฟจากรถอีกคันที่แล่นมาด้วยความเร็ว และจอดเผชิญหน้ารถตน
ประยูรรีบลงจากรถ และวิ่งไปตีนบันไดบ้าน ประยูรตะโกน “พี่อัมพร..พี่อัมพร อาอ่ำ”
อ่ำรีบออกมานอกชาน ”มีอะไรกัน พ่อยูร”
“พี่ยงค์แย่แล้ว อาอ่ำบอกพี่อัมพรให้ไปดูใจแกหน่อยเถอะ แกเพ้อถึงแต่พี่อัมพรไม่ขาดปาก” อัมพร อุไร รีบตามออกมา ”ฉันขอร้องล่ะ พี่อัมพร จะให้ฉันกราบก็ได้ พี่ทิ้งทิฐิไปให้หมดเถอะ ไปดูใจพี่ยงค์เป็นครั้งสุดท้ายด้วย”
ทวีที่อกมายืนข้างรถลุ้นๆ
รถสองคันแล่นตามกันไปด้วยความรเว
ทวีขับรถไปชำเลืองมองอัมพรไป อัมพรร้องไห้ เช็ดน้ำตาเป็นระยะ
ประยงค์ที่นอนหายใจรวยริน ชีพจรอ่อนลงทุกที
แย้มกุมมือประยงค์ไว้ “ยงค์ เอ็งลืมตาขึ้นมาคุยกับแม่สิยงค์ เอ็งต้องหายนะ ข้าวในนารอเอ็งไปเกี่ยวอยู่นะยงค์ ได้ยินแม่ไหม”
ประตูถูกผลักเข้ามา ประยูรนำอัมพรเข้ามาในห้อง ทวี ลือพงษ์ตามมาข้างหลัง
อัมพรมองสภาพประยงค์เต็มตา แล้วโผเข้ากอด ”พี่ยงค์ พี่ยงค์ ฉันมาแล้ว พี่อย่าเป็นอะไรนะ พี่..พี่ได้ยินเสียงฉันไหม..พี่ยงค์”