บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 9 หน้า 9
แย้มเหมือนหัวใจร่วงไปที่ตาตุ่มในบัดดลที่ได้รับข่าว “ไอ้ยงค์”
“หมอบอกว่าเชื้อบาดทะยักเข้ากระแสเลือดแล้ว เราส่งพี่ยงค์ไปถึงมือหมอช้าเกินไป”
แย้มน้ำตาร่วงซีดเหมือนจะเป็นลม “ไอ้ยงค์มันจะไม่รอดงั้นเหรอ”
“แม่รีบแต่งตัวเถอะ ไปดูพี่ยงค์กัน”
พะยอมเป็นห่วงพี่ชาย “ฉันไปด้วย”
“ผัวเอ็งอยู่ไหน”
“อยู่ในห้อง”
ประยูรบอก “ให้มันรีบไปเอารถมา” พะยอมรีบออกไป
แย้มใจเสีย สั่นจนเหมือนจะจัดการกับอะไร ๆ ไม่ถูก
อัมพรใจเสียเมื่อรู้ข่าวจากทวี แต่ทำใจแข็งด้วยทิฐิ “ฉันไม่ไปหรอก”
ทวีเตือนสติ “คิดดูให้ดีนะ ถ้าคุณไม่ไปคุณอาจจะเสียใจไปตลอดชีวิตเลยก็ได้”
“อัมพรเอ๊ย..ไปเถอะ ไปดูใจยงค์มันหน่อย..ถ้ามันเป็นครั้งสุดท้าย เอ็งจะได้ไม่หวนมา เสียใจทีหลัง”
อุไรพูดขึ้น “พี่อัมพร ถ้าฉันเป็นพี่ ฉันจะไปนะ”
“ฉันไม่อยากเจอหน้าอีแย้ม.. ถ้าฉันไปแล้วมันตวาดไล่ฉันออกมาอย่างหมูอย่างหมา ฉันจะทำยังไง”
อ่ำ อุไรได้แต่ปลง
ทวีถอนใจ “ถ้าคุณไม่ไป ผมก็กลับละนะ”
“อย่าหาว่าฉันใจดำเลยนะคะ ..ฉัน...”
“ผมเข้าใจครับ...ผมเข้าใจ”
อัมพรกัดฟันแน่น
ที่ห้องคนไข้ฉุกเฉินโรงพยาบาล พยาบาลรุมช่วยกันมัดแขนประยงค์ด้วยเชือกผ้าติดเข้ากับขอบเตียง เพราะประยงค์ดิ้นแรงจนเชือกหลุด ประยงค์ร้องโหยหวน
สุดายืนช๊อคอยู่มุนึง ประยูรนำแย้มกับพะยอม ลือพงษ์เข้ามา ทุกคนช๊อคกับภาพที่เห็น
“ยงค์..ยงค์ลูกแม่” ประยงค์ดิ้นอย่างแรง ร้อง “แม่มาแล้วลูก ยงค์... เอ็งได้ยินแม่ไหม” แย้มเอื้อมมือไปจับแขนประยงค์ ประยงค์ค่อยๆ สงบลง ”เอ็งต้องหายนะยงค์ หายแล้วจะได้กลับบ้านนะลูก”
ประยงค์เพ้อ “อัมพร...อัมพร”
แย้มชะงักได้ยินชัดเจนในสิ่งที่ประยงค์เพ้อออกมา พะยอม สุดา เกาะกันกลม ประยูร ลือพงษ์ สะเทือนใจ
ประยงค์ดิ้นแรงทั้งตัวอีกครั้ง อย่างไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ แย้มต้องผงะถอยออกมา เพราะถูกสะบัดอย่างแรง น้ำตาร่วง