บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 9 หน้า 6
“สมน้ำหน้า อีอุไรมัน โง่อย่างมัน..ท้องแล้วยังไม่รู้ตัวว่าท้อง ก็สมควรท้องไม่มีพ่อยังงี้แหละ กูอยากจะรู้นักว่ามันจะทนอยู่ในหนองนมวัวนี่ไปได้อีกซักกี่วัน”
“โอ้ย คงไม่นานหรอกแม่แย้ม เนี่ย..เพราะว่าแผนของแม่แย้มแท้ๆ เลยนะ”
“เอ็งก็มีส่วนช่วยได้มากเหมือนกันสำลี ยังไงข้าก็ต้องขอบใจเอ็ง”
“อุ๊ย เรื่องเล็ก ..เราคนกันเอง มีอะไรก็ต้องช่วยเหลือกันอยู่แล้ว แต่จะให้ดีก็อย่าลืมเรื่องที่รับปากไว้ก็แล้วกัน แม่แย้ม”
“เออ ไม่ลืมหรอก ยงค์มันหายดีเมื่อไร ข้าจะให้มันแต่งกับสุดาทันที เย้ยอีอัมพรให้มันปวดกระดองใจเล่นอีกคน”
ที่บ้านลือพงษ์ พะยอมนั่งก้มหน้านิ่ง
นกเล็กพูดให้แย้มสบายใจ “โอ๊ย ถ้ามันยังกล้ากลับมาตอแยอีก มันก็หน้าด้านหน้าทนเกินไปแล้วแม่แย้ม”
“ก็นั่นน่ะสินะ ตัวมันมั่วผู้ชายไม่เลือกหน้า แล้วก็ไม่รู้ว่าท้องจริงรึเปล่าด้วยซ้ำ แม่นกเล็กทำถูกแล้วล่ะ”
“ฉันก็ต้องปกป้องศักดิ์ศรีลูกชายฉัน ตัวฉันน่ะแหละ แม่แย้ม ไม่ต้องกลัวหรอกนะ พะยอม ยังไงป้าก็ถือว่าพะยอมเป็นสะใภ้ของป้าคนเดียว คนอื่นไม่ใช่”
พะยอมยิ้มแห้ง โกตาคุมตัวลือพงษ์เข้ามา “เอาตัวมาให้แล้ว นี่กระเป๋าเสื้อผ้า ลื้อจะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆ”
แย้มพูดเข้าข้างลูกเขย “พ่อลือพงษ์ เขาคงยังไม่ชินน่ะโก บ้านโน้นก็บ้านพ่อเหมือนกันนะพ่อลือพงษ์”
ลือพงษ์ไม่สบตาใคร แย้มกระทุ้งสะกิดพะยอมให้พูด “กลับบ้านเรากันเถอะนะจ๊ะ พี่พงษ์”
ย้อยขวางหน้าบ้านไว้ไม่ให้อัมพรเข้า
“ไม่มี บอกว่าไม่มีก็ไม่มีสิวะ”
“แต่มีคนเขาบอกว่าเมื่อวานป้าแย้มเอาเด็กมาฝากไว้ที่นี่จริงๆ”
“เอ๊ะ พูดภาษาคนไม่รู้เรื่องกันรึไง”
“ป้าย้อย ฉันขอร้องล่ะ จะให้ฉันกราบก็ได้ ขอลูกฉันคืนเถอะนะจ้ะ ป้าย้อยเองก็เป็นแม่คน ป้าย้อยน่าจะเข้าใจหัวอกคนเป็นแม่บ้าง”
“ไป ๆ ๆ ๆ เสียเวลาทำมาหากิน”
ทวีเอ่ยขึ้นบ้าง “ถ้ายังงั้นผมขอเข้าไปดูในบ้านหน่อย”
“อ้อ.. นี่เอ็งคิดว่าเอาตำรวจมาเบ่งแล้วข้าจะกลัวเหรอ นังอัมพร”
“ก็ถ้าป้าคิดว่าตัวเองบริสุทธิ์ใจ ไม่มีอะไรปิดบังก็ไม่เห็นจะต้องกลัวอะไรนี่ครับ”
“คนอย่างฉันไม่เคยกลัวอะไรอยู่แล้ว”
“ถ้ายังงั้น ผมขออนุญาตนะครับ”
“ไหนล่ะหมายค้น เอาหมายค้นมาก่อนสิ ไม่ยังงั้นฉันฟ้องข้อหาบุกรุกนะ ตำรวจก็ตำรวจเหอะ ไม่กลัวอยู่แล้ว”
ทวีชะงัก ย้อยเย้ยยโสใส่ไม่กลัวเกรง