บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 9 หน้า 8
อัมพรนั่งชันเข่าเงียบขรึม
ทวีเล่าให้อ่ำฟัง “หาบ้านป้าย้อยพบครับ แต่เขายืนยันว่าป้าแย้มไม่ได้ไปที่นั่น ไม่ได้เอาเด็กไปฝากไว้”
อัมพรเสริม “ขอมันเข้าไปดูในบ้านมันก็ไม่ให้ มันยังท้าอีกว่าให้ไปเอาหมายค้นมา ฉันเจ็บใจจริง ๆ แม่”
“เรื่องนั้นเอาไว้ก่อนเหอะอัมพร..เอาเรื่องย้ายบ้านก่อน เราจะย้ายกันเมื่อไหร่ดี”
อัมพรนิ่งเงียบ รู้สึกได้ถึงสถานการณ์เลวร้าย
“จะย้ายไปไหนกันครับ”
“เรื่องตึกเช่าที่ฉันคุยกับผู้หมวดไว้ไงคะ”
“รีบกันขนาดไหนครับ อาทิตย์หน้าทันไหม ผมจะได้พาไปดู”
อัมพรพยักหน้า
ทวีหันมายิ้มให้ ก่อนจะขับรถออกไป
อัมพรหันมาเห็นอ่ำร้องไห้ “มีอะไรแม่”
“เมื่อเช้าแม่กับอุไรไปบอกอีนกเล็กมันเรื่องอุไรมันท้อง”
“แล้วยังไงแม่”
“มันว่าเด็กในท้องไม่มีทางเป็นหลานมัน มันไม่มีวันรับผิดชอบ”
“อีแย้มน่ะแหละตัวดี มันคงจะเสี้ยมกันเอาไว้”
“แม่สงสารอุไรมันจังเลย อัมพรเอ๊ย”
“แล้วอุไรมันเป็นยังไงบ้าง”
“ข้าวปลาไม่ยอมกิน เอาแต่นอนร้องไห้ แม่กลัวมันคิดสั้นจังเลย อัมพร”
“อุไรมันไม่ใช่คนโง่ยังงั้นหรอกแม่”
“แม่ไม่อยากเห็นมันต้องทนตากหน้าอยู่ในหนองนมวัวให้อายใคร ๆ เขา อยากจะย้ายไปอยู่ที่อื่นซะวันนี้พรุ่งนี้เลย”
“ยังไงเราก็ต้องย้ายกันแน่ ..แม่ไม่ต้องห่วงหรอก แล้วอุไรมันก็ต้องมีคนกู้หน้าให้ด้วย”
“มีลูกติดท้องยังงี้ ใครเขาจะยอมรับมัน”
ทวีขับรถอยู่ดี ๆ เมื่อถึงทางแยกจะเลี้ยว จู่ ๆ ร่างนึงก็วิ่งตัดหน้าจะข้ามถนนอย่างกระชั้นชิด ทวีเหยียบเบรกกระทันหัน รถไม่ได้ปะทะชน แต่ร่างนั้นก็เสียหลักล้มลง ทวีรีบลงจากรถ “เป็นอะไรรึเปล่าครับ”
ประยูรรีบลุกขึ้น ”ไม่เป็นไรครับ ..ผมขอโทษ”
“คุณน่ะเอง จะรีบร้อนไปไหนครับ”
รถทวีแล่นเข้ามาจอดหน้าบ้าน แย้ม
“ขอบคุณมากครับ ขอบคุณมาก...” ประยูรรีบลงจากรถ และวิ่งเข้าบ้านไปทันที ประยูรตะโกนเรียก “แม่...แม่”
ทวีตัดสินใจบางสิ่ง