บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 9 หน้า 7
อัมพรเดินกลับมาที่รถ ร้องไห้ด้วยความเจ็บใจ
“ผมเสียใจที่ช่วยอะไรคุณไม่ได้เลย”
“ไม่เป็นไรหรอก แค่คุณแสดงน้ำใจพาฉันดั้นด้นมาจนถึงที่นี่ ฉันก็ไม่รู้จะขอบคุณยังไงแล้ว”
“ถ้าคุณอยากได้หมายค้น...”
“ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ถึงจะได้หมายค้นมา มันก็คงพาลูกฉันหลบไปซ่อนที่อื่นแล้ว..สันดานมันเหมือนกันทั้งพี่ทั้งน้อง ฉันขอสาปแช่งให้พวกมันต้องเจอกับความเจ็บปวด เพราะต้องพลัดพรากสูญเสียลูกมันบ้าง มันจะได้รู้ซึ้งถึงหัวอกคนอื่นเขา”
ทวีได้แต่นิ่งฟัง... อัมพรเช็ดน้ำตาด้วยความแค้น
ลือพงษ์นั่งกอดเข่าซึมซังกะตายอยู่มุมนึง
พะยอมเข้ามา “พี่..กินข้าว ฉันตั้งสำรับไว้แล้ว”
“ไม่หิว”
พะยอมชะงัก เพราะลือพงษ์ทั้งห้วนทั้งเย็นชา “ไม่หิวก็ออกไปกินซะหน่อยเถอะ ฉันแกงเทโพเอาไว้”
“บอกว่าไม่หิวก็ไม่หิวสิ จะบังคับกันไปถึงไหนวะ”
พะยอมจ๋อย ลือพงษ์ล้มตัวลงนอน
พะยอมกลับออกมาจากห้อง
แย้มนั่งคอยที่สำรับ “อ้าว...แล้วผัวเอ็งล่ะพะยอม”
“เขาบอกว่าเขาไม่หิว”
“เอ็งไม่บอกเขาไปล่ะว่าคดข้าวไว้แล้ว”
“หน้างอไม่เหยียดเลย ฉันเลยขี้เกียจคุยด้วย..แม่..ถ้าต้องเป็นยังงี้ตลอดไป..ฉันจะทำยังไง”
“เอ็งทำเป็นเฉยๆ ไว้ก่อน ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อย่าไปตะบึงตะบอนใส่เขา ทำตัวให้น่าสงสารไว้มากๆ ผู้ชายน่ะเว้ยเฮ้ย รายไหนรายนั้น เจอผู้หญิงเอาอกเอาใจเข้าหน่อย เดี๋ยวมันก็หลง เดี๋ยวมันก็ลืมของเก่า”
“จ้ะแม่”
“ตักข้าวเข้าไปให้เขาซะ”
“ก็เขาบอกว่าไม่หิว”
“ไม่หิว เอ็งก็ต้องหา ปากมันก็พูดไปยังงั้นแหละ พอประเคนถึงปาก ใครจะไม่เคี้ยว กินข้าวอิ่มแล้ว เอ็งก็อาบน้ำประแป้งให้หอมๆ ขี้คร้านมันจะสะกิดเอ็งทั้งคืน อีกหน่อยพอมันมีลูกกับเอ็งมันก็ลืมอีอุไรได้ เชื่อแม่สิ”