บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 25 หน้า 10
“แล้วไอ้ที่มีกินมีใช้อยู่ทุกวันนี้มันไม่พอรึไงวะ”
“แค่เงินเดือนนายดาบ…โธ่เอ้ย”
“ลูกมันก็แบ่งให้ใช้อยู่ทุกเดือน จะเอาอะไรอีกนักหนา”
“ฉันเป็นแม่นายตำรวจ เป็นแม่ดารานะ จะให้ทำตัวซอมซ่อได้ยังไง”
“อย่ามาเถียงข้างๆ คูๆ อาชีพอื่นมีให้ทำตั้งเยอะ ไม่ทำ รู้ทั้งรู้ว่าปล่อยเงินกู้มันก็เท่ากับทำนาบนหลังคน มีแต่คนเขาสาปแช่ง ยังคิดจะทำอีก บาปบุญคุณโทษไม่เคยเห็นรึไง”
“ฉันไม่สน…มีเงินอย่างเดียวคนมันถึงจะนับหน้าถือตา ฉันเบื่อที่จะต้องแบมือขอเงินพี่แล้ว”
“เกิดอะไรขึ้นก็อย่ามาโทษกันนะ”
“ถึงฉันไม่ทำ ฉันก็รู้ว่าน้องสาวพี่มันจ้องจะงาบอยู่แล้ว ดัดจริตทำเป็นไม่สนสมบัติแม่ จริงๆ แล้วมันก็อยากได้จนตัวสั่นล่ะวะ” สุดาเดินหนีออกไป
ประยูรอึ้งที่เห็นลายเมียเอาตอนแก่
ที่ห้องอาหารรีสอร์ต หทัยรัตน์อิ่มอาหาร รวบวางช้อน
ธนาเป็นห่วง “ทำไมกินน้อยจังรัตน์ ไม่สบายรึเปล่า”
ระพีพรรณมองอย่างเห็นใจ
หทัยรัตน์ปัด “เปล่า…ไม่ค่อยหิว”
“เอาของหวานไหม ผลไม้รวมหรือไอศกรีมดี”
“ไม่ดีว่า…พวกตัวเองกินกันไปนะ รัตน์ขอตัวกลับห้องก่อน” หทัยรัตน์ลุกออกไปท่ามกลางความงุนงงของปวริศและธนา
ปวริศหันไปถามธนา “รัตน์เป็นอะไร นายไปทำอะไรให้โกรธให้งอนรึเปล่าวะ”
“เปล๊า…ฉันก็งงอยู่เนี่ย”
“งั้นถามระพีละกัน น่าจะรู้ดีกว่าใคร”
ธนามาคุยกับระพีพรรณที่ในสวน ระพีพรรณเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง
“ที่แท้ก็ยังงี้นี่เอง”
“ให้เวลารัตน์เขาหน่อยละกันนะธนา รัตน์เขาคงกำลังสับสน แต่ระพีว่าสุดท้าย รัตน์ก็คงชัดเจนว่าจะเลือกใคร”
“เขาอาจจะไม่เลือกธนาก็ได้ใช่ไหม”
“ระพีเชื่ออย่างนึงนะธนา…ความสงสารมันสู้ความรักไม่ได้หรอก”