บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 25 หน้า 7
ระพีพรรณนอนหลับไปแล้ว หทัยรัตน์ยังนอนพลิกตัว ไม่สามารถข่มตาหลับลงได้…
โทรศัพท์ที่วางไว้บนโต๊ะหัวเตียง ปิดเสียงไว้ มีอาการสั่น หทัยรัตน์ขยับลุกขึ้น หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู
ข้อความที่ค้างอยู่หน้าจอ “รัตน์ยังรักยุทธอยู่รึเปล่า”
หทัยรัตน์เห็นข้อความแล้วใจหายวาบ
มีข้อความส่งตามมา… “ส่วนยุทธ ยังรักรัตน์อยู่เหมือนเดิม”
หทัยรัตน์ตัดสินใจกดส่งข้อความ “ยุทธอยู่ที่ไหน”
รอคอยจนข้อความถูกส่งกลับมา “อยู่ไม่ไกลจากรัตน์หรอก”
หทัยรัตน์จะกดข้อความตอบโต้แต่เกรงว่าจะทำให้ระพีพรรณตื่น หทัยรัตน์ขยับลุกออกไปจากห้อง
หทัยรัตน์ออกมาที่เฉลียง ข้อความใหม่ก็ปรากฏบนหน้าจอมือถือ “ยุทธคิดถึงรัตน์ทุกวันนะ”
หทัยรัตน์กดข้อความส่งกลับ “คิดถึงแล้วทำไมหายไป อยู่ที่ไหน รู้ไหมว่าทุกคนเป็นห่วง”
ข้อความถูกส่งกลับมา “จริงเหรอ”
หทัยรัตนชักฉุน ตัดสินใจกดเรียกเบอร์นั้น โทรออกทันที
สัญญาณเรียกสายดังแค่ไม่กี่ครั้ง ยงยุทธก็กดรับสาย
“ยุทธ…”
“ยุทธขอโทษนะรัตน์…ยุทธมันคนขี้ขลาด”
“เลิกตำหนิตัวเองซะที มันไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นเลย”
“ยุทธก็เป็นของยุทธแบบนี้”
“บอกความจริงมา…ยุทธอยู่ที่ไหน”
“อยู่ในรีสอร์ตนี่แหละ ยุทธทำงานที่นี่” หทัยรัตน์หมุนคว้าง มองหาไปในความมืด ”ถ้ารัตน์อยากเจอยุทธ ก็เดินออกมาสิ ยุทธอยู่ในศาลากลางสวน แต่ถ้าไม่อยากออกมา ก็ไม่เป็นไรนะ ยุทธว่ายุทธเข้าใจ”
“ทำไมดูถูกน้ำใจกันขนาดนี้” หทัยรัตน์เดินออกไปในสวนทันที
“ความจริงอย่างนึงก็คือ เวลาทำให้คนเราเปลี่ยนแปลงได้เสมอ”
หทัยรัตน์เดินโผล่พ้นแนวพุ่มไม้ออกมา ทั้งคู่มองเห็นกันในระยะไกล ต่างฝ่ายต่างกดโทรศัพท์ทิ้ง หทัยรัตน์เดินเข้ามาหายงยุทธในศาลากลางสวน ยงยุทธยิ้มให้หทัยรัตน์…มันเป็นยิ้มที่เศร้ามาก
“ทำไมยุทธต้องหลบหน้าทุกคน”
“ก็บอกแล้วไงว่ายุทธมันขี้ขลาด…เกือบครึ่งปีที่เราไม่ได้เจอกัน…รัตน์คงปันใจให้ใครไปแล้วใช่ไหม”