บทละครโทรทัศน์ สุดแค้นแสนรัก ตอนที่ 25 หน้า 9
เช้าวันใหม่ที่บ้านแย้ม พะยอมชวนแย้มไปทำบุญ “พรุ่งนี้วันพระใหญ่ แม่จะไปทำบุญด้วยกันกับฉันไหม …จะได้มารับ”
“ขี้เกียจไป เดินไกลๆ ไม่ไหว นั่งนานๆ ก็ปวดขา เดี๋ยวกูฝากเงินไปแล้วกัน”
“แม่ไหว้พระสวดมนต์บ้างรึเปล่า”
“กูทำบุญแต่ละทีไม่ใช่น้อยๆ”
“แต่บุญอะไรก็ไม่เท่าลงมือปฏิบัติธรรมนะแม่”
“มึงบรรลุแล้วรึไง ถึงมาสอนกูเนี่ย” พะยอมจำใจสงบปากคำ แย้มหันไปถามสุดา “เมื่อไร มึงจะเอาเงินมาให้กู”
“เงินอะไรคะคุณแม่”
“มึงเสนอกูเอง ว่ามึงจะขอครึ่งนึงเป็นทุนเก็บดอกเอง อีกครึ่งนึงจะจ่ายสดมาคืนกู”
“ตกลงคุณแม่เอาตามนั้นเหรอคะ สุดาก็เพิ่งรู้”
“จะจ่ายกูได้เมื่อไหร่”
ประยูรท้วง “จะเลิกทั้งทีทำไมไม่เลิกให้ขาดแม่”
“กูเลิกขาด แต่เมียมึงมันอยากทำต่อเอง”
พะยอมงง “เรื่องอะไรกัน ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
สุดาคิดว่าพะยอมจะคัดค้าน รีบตัดบท “หนูขอเวลาอีกวันสองวันค่ะคุณแม่ จะรีบหาเงินสดมาให้ คุณแม่อย่าเปลี่ยนใจกลับคำก็แล้วกัน”
“กูพูดคำไหนเป็นคำนั้น”
“หนูก็แค่กลัวว่าใครบางคนจะเกิดอยากได้ขึ้นมาบ้างน่ะสิคะ” สุดาปรายตามองพะยอม
“ฉันไม่เคยอยากได้สมบัติของแม่แม้แต่อย่างเดียว ทุกวันนี้ทำมาหากินเลี้ยงตัวเองได้ไม่ต้องแบมือขอใคร ฉันก็พอใจของฉันแล้วสุดา ไม่ต้องห่วงหรอกว่าฉันจะแย่งเธอ”
“คุณแม่ได้ยินแล้วนะคะ สมบัติแม้แต่ชิ้นเดียว พะยอมเขาก็ไม่อยากได้ของคุณแม่”
“เออ…กูยังอยู่ตรงนี้ กูยังไม่ตาย พวกมึงยังไม่ต้องคิดเรื่องแบ่งสมบัติกูหรอก”
ประยูรตามติดสุดาเข้ามาในบ้าน
“จะทำอะไรทำไมไม่ปรึกษากันก่อน”
“ปรึกษาพี่ ยังไงพี่ก็ไม่ให้ทำหรอก ฉันรู้”
“แล้วจะดันทุรังทำไปทำไม”
“ฉันก็ต้องหาเลี้ยงตัวเองเหมือนกันนะ”