บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 6 หน้า 18
เลื่องค้นในเถียงนาทั่วทุกซอกทุกมุม สายตาเลื่องเหลือบเห็นกระสอบคลุมเทวรูปเจ้าแม่นาคีอยู่ มั่นใจว่าต้องใช่แน่ๆ เลื่องกระชากกระสอบออกมา ปรากฏว่าเป็นขอนไม้ตั้งอยู่ เลื่องเหวี่ยงกระสอบทิ้งอย่างเสียอารมณ์
เลื่องออกมาจากเถียงนา เจ็บใจที่หาไม่พบ
“เจอมั้ยวะไอ้เลื่อง” กำนันแย้มถาม
“ไม่มีจ้ะพ่อ”
“ไม่มีก็แล้วไป แต่ผมจะเตือนพวกคุณไว้ สมบัติทุกชิ้นในเทวาลัยเจ้าแม่นาคีล้วนมีอาถรรพ์ ถ้าไม่อยากมีอันเป็นไป อย่าได้แตะต้องเป็นอันขาด” กำนันแย้มพูดจบก็กลับไปพร้อมเลื่อง
พอลับหลังกำนันแย้ม อาจารย์ทัศนัยก็รีบเข้าไปดูภายในเถียงนาทันที เทวรูปเจ้าแม่นาคียังคงตั้งตระหง่านอยู่ที่เดิม แต่ข้าวของอื่นๆ ถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย อาจารย์ทัศนัยกับลูกศิษย์ต่างแปลกใจที่ทำไมเลื่องถึงไม่พบ
วันชนะงง “ตาถั่วหรือเปล่าวะ เทวรูปก็ตั้งอยู่โทนโท่”
ประกิตต่อว่า “ไม่เห็นก็ดีแล้วไง แกจะบ่นหาพระแสงด้ามยาวอะไรวะ”
เชษฐ์สงสัย “บางทีอาจเป็นอภินิหารของเทวรูปองค์นี้ก็ได้”
ทศพลจ้องมองไปยังเทวรูปเจ้าแม่นาคียิ่งมอง ก็ยิ่งรู้สึกผูกพันอย่างประหลาด
เจิดนภานั่งเศร้าอยู่ที่แคร่ใต้ถุนบ้านคำปอง เสียใจที่ต้องเสียเพื่อนรักไป
พิมพ์พรเข้ามาปลอบ “ตัดอกตัดใจซะบ้างเถอะ ร้องไป ยัยรัตน์ก็ไม่ฟื้นขึ้นมา”
“สองศพแล้วนะ ลุงชม...ยัยรัตน์... แล้วรายต่อไปล่ะจะเป็นใคร”
“ถนนเสร็จเมื่อไหร่ เราก็จะไปให้พ้นจากไอ้หมู่บ้านอาถรรพ์นี่”
“แล้วเมื่อไหร่ถนนจะเสร็จล่ะ พิมพ์ ฉันกลัว.... กลัวเจ้าแม่นาคีจะมาเอาชีวิตฉัน ฉันยังไม่อยากตาย” เจิดนภาฟูมฟาย
“เราจะไม่อยู่รอให้มันเล่นงานเราฝ่ายเดียวแน่ ฉันจะหาวิธีสู้กับมัน”
“แต่เธอกำลังจะสู้กับสิ่งที่มองไม่เห็นนะพิมพ์”
“ไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ฉันก็ไม่กลัวทั้งนั้น” พิมพ์พรตาเขม็งหาวิธีที่จะต่อกรกับเจ้าแม่นาคี
อาจารย์ทัศนัยปลีกตัวมากระดกเหล้าขาวดับทุกข์เพียงลำพัง ไม่อยากให้ลูกศิษย์เห็น ทศพลเห็นอาจารย์ทัศนัยนั่งเศร้ามองพระอาทิตย์ที่จะลับขอบฟ้า จึงเข้ามานั่งเป็นเพื่อน
“ผมไม่เคยเห็นอาจารย์เมาขนาดนี้มาก่อน”
“เธอไม่ควรเห็นครูในสภาพเมาหยำเปแบบนี้” อาจารย์ทัศนัยรู้สึกสมเพชตัวเอง