บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 6 หน้า 19
“บางทีการเมามันก็ช่วยปลดปล่อยให้เราเป็นตัวของตัวเอง... ได้ระบายความกลัดกลุ้มออกมา ไม่ต้องทนเก็บกดเอาไว้... ผมทราบว่าอาจารย์ยังทำใจไม่ได้.... เรื่องรัตนาวดี”
“ไม่ควรเลย.... ไม่ควรมาที่นี่เลย....สองศพแล้ว ทั้งรัตนาวดี แล้วก็ลุงชม...ผมพาพวกเขามาตายแท้ๆ”
“ไม่ใช่ความผิดของอาจารย์หรือของใครทั้งนั้น ทุกคนต่างมีกรรมเป็นของตัวเอง รัตนาวดีกับลุงชมไปสบายแล้ว มีแต่พวกเรา คนอยู่ข้างหลังที่ยังลำบาก... อย่าเสียใจไปเลยครับอาจารย์ ดวงวิญญาณพวกเขาจะพลอยไม่เป็นสุขไปด้วย”
“ผมพยายามหาทางติดต่อกับมหาวิทยาลัยแต่ก็ไร้ผล ที่นี่เหมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก ผมอยากพาทุกคนกลับกรุงเทพแล้ว”
“อาจารย์พาพวกเรามาที่นี่ทำไม ลืมแล้วเหรอครับ” อาจารย์ทัศนัยเงียบไม่ตอบ แต่หยุดกระดกเหล้าขาว “ทุกคนต่างเกิดมาเพื่อทำหน้าที่ ถ้าทำหน้าที่ในวันนี้อย่างดีที่สุดแล้ว ต่อให้พรุ่งนี้ต้องตาย เราก็จะไม่เสียใจ”
อาจารย์ทัศนัยคิดได้ ตบบ่าทศพลอย่างขอบใจ
ประกิต วันชนะ เชษฐ์ นั่งซึมกะทือ เหงาหงอย หมดอาลัยตายอยากที่รัตนาวดีตาย
สมมาตรเอ่ยขึ้น “พวกแกจะมัวนั่งหมดอาลัยตายอยากอยู่อย่างนี้ไม่ได้นะโว้ย”
ประกิตโวย “เพื่อนตายทั้งคน แกไม่เสียใจรึไง”
“ทำไมฉันจะไม่เสียใจวะ แต่ถึงยังไงชีวิตมันก็ต้องเดินต่อไปยัยรัตน์ตายไปแล้ว แต่พวกแกยังอยู่ ชีวิตนี้ยังมีเป้าหมายนะเว้ย”
“บางทีฉันก็รู้สึกว่าความตายมันวนเวียนอยู่รอบๆ ตัวเรา ดูสิ เห็นหน้ากันอยู่หลัดๆ แท้ๆ ไม่น่าเลย” พูดจบวันชนะกระดกกระแช่อึกใหญ่
“สุราเมระยะมัชชะปะมาทัฏฐานา... สุราเมรัยเป็นที่ตั้งแห่งความประมาท” เชษฐ์แย่งไหกระแช่เอามากระดกเองจนหมด
วันชนะท้วง “อ้าว ไอ้หลวงปู่ แกห้าม แล้วเสือกกินเองทำไมวะ เดี๋ยวก็ศีลขาดหรอก”
“บางทีสุราก็ช่วยดับทุกข์ได้ ถ้าเราเมา...” เชษฐ์ตอบหน้าตาเฉย
“เมาแล้วได้อะไรขึ้นมาวะ ทำไมพวกแกไม่ช่วยกันหาสาเหตุการตายที่แท้จริงของยัยรัตน์” สมมาตรครุ่นคิด
“จะหาทำไม ก็ยัยพิมพ์บอกว่าเจ้าแม่นาคีสิงร่างยัยรัตน์แล้วหักคอตายไม่ใช่เหรอ”
สมมาตรตบหัวประกิต “แกเชื่อเหรอว่าเจ้าแม่นาคีจะเข้าสิงหักคอยัยรัตน์จริงๆ ฉันเชื่อหลักวิทยาศาสตร์มากกว่าอำนาจสิ่งลี้ลับ นี่มันยุคส่งจรวดไปดาวอังคารแล้วนะเว้ย ฉันว่าเรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ”
“ทำเป็นนิยายเชอร์ล็อค โฮมส์ ไปได้ ! เงื่อนงำอะไรของแกวะ” วันชนะสงสัย
เชษฐ์เดา “อย่าบอกนะว่ายัยรัตน์ถูกฆาตกรรมอำพราง ?”
สมมาตรตบเข่าฉาด “นั่นแหละ ที่พวกเราต้องพิสูจน์ !!!”