บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 17 หน้า 19
หมออ่วมบุกมาหาเมืองอินทร์ที่ป่าช้า เมืองอินทร์ที่กำลังนั่งสมาธิอยู่ ลืมตาขึ้นมาทันที
“เอ็งเอาดาบข้าไปซ่อนไว้ที่ไหน” หมออ่วมร้อนใจตวาดดังลั่น
“ดาบอะไร” เมืองอินทร์งุนงง
“ก็ดาบเหล็กไหลของข้าไง”
เมืองอินทร์ย้อนทันควัน “ดาบเหล็กไหลเอ็งก็ต้องอยู่ที่เอ็งสิวะ ข้าจะเอาไปทำไม”
“เอ็งหาทางปราบเจ้าแม่นาคีไม่ได้ ก็เลยคิดมาขโมยดาบข้า”
“ฮ่าๆๆ คนอย่างข้ามีศักดิ์ศรีพอ ไม่คิดจะลักของใครหรอกโว้ย”
หมออ่วมเห็นสายตาเมืองอินทร์ก็เริ่มลังเล “ถ้าไม่ใช่เอ็ง แล้วจะเป็นใคร”
“แก่จนหัวหงอกทั้งหัว กะอีเรื่องแค่นี้ยังหาตัวคนร้ายไม่ได้ หรือต้องให้ข้าสอนว่าต้องทำยังไง”
หมออ่วมหน้าม้านเมื่อถูกเมืองอินทร์ตอกกลับอย่างไม่ไว้หน้า ในใจคิดแค้น ต้องรู้ให้ได้ว่าเป็นฝีมือใคร
กอคลี่ดูผ้าพันดาบออกดูจ้องดาบในมือแววตาละโมบ “ดาบอยู่นี่ อย่างน้อยก็อุ่นใจล่ะวะ”
ลำเจียกก็เข้ามาเห็นเข้า “ทำอะไรน่ะพ่อ”
กอสะดุ้งโหยง รีบซ่อนดาบ “เปล่า...ไม่มีอะไร”
“ไม่มีอะไรก็เอามาดู” ลำเจียกแย่งดาบไปเปิดดู “นี่มันดาบของหมออ่วมนี่ พ่อขโมยมาเหรอ”
กอจำต้องยอมรับ “ก็เออสิวะ เอ็งเบาๆ หน่อยได้มั้ย เดี๋ยวไอ้หมออ่วมมันได้ยินเข้าก็ตามมาแหกอกข้าถึงนี่หรอก”
“พ่อขโมยมาทำไม ถ้าหมออ่วมรู้ เอาพ่อตายแน่”
“ก็ข้าไม่มีทางเลือกแล้วนี่หว่า แหวนพิรอดเอ็งก็ทำหายเราก็ต้องหาอะไรไว้ป้องกันตัวสิวะ เกิดนังเจ้าแม่ออกอาละวาดขึ้นมา เราจะเอาอะไรไปสู้กับมัน ไอ้หมออ่วมมันมีวิชาอาคมป้องกันตัว มันไม่ตายง่ายๆ หรอก”
“แต่ขโมยของเขา มันบาปนะพ่อ”
“อย่าเรียกขโมยเลย เรียกสมบัติผลัดกันชมดีกว่า.... ข้าอุตส่าห์บุกป่าฝ่าดงเสี่ยงชีวิตไปเอาเหล็กไหลมา ดาบนี่ข้าก็สมควรได้เป็นเจ้าของด้วย” กอคิดเข้าข้างตัวเองอย่างคนเห็นแก่ตัว
ฉัตรสุดาดูแลเอาสมุนไพรทาที่แขนให้วัชระปราการ “ท่านยอมเสี่ยงชีวิต ก็เพื่อให้พวกมันเห็นอิทธิฤทธิ์ของดาบเหล็กไหลแล้วบังเกิดความโลภ”
“ใช่ ! สุดท้ายพวกมันก็แตกคอกัน เพราะความโลภบังตา”
“อีกไม่นานก็จะถึงวันเกิดสุริยคลาส ความปรารถนาของเจ้าแม่ที่จะเป็นมนุษย์โดยสมบูรณ์ใกล้จะเป็นจริงแล้ว”
“ตราบใดที่ดาบเหล็กไหลนั่นยังไม่ถูกทำลาย เราก็ยังวางใจไม่ได้”