บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 7 หน้า 11
“ถ้าอยากรู้ว่าผมหมายความว่าไง ลองถามหมออ่วมดูสิ หมออ่วมน่าจะรู้ดีที่สุด” ทศพลโบ้ยไปทางหมออ่วม คำปองและคำแก้วหันมองหมออ่วมเป็นตาเดียว หมออ่วมอึกอักไม่กล้าพูด “ผมเห็นหมออ่วมเอาว่านพญาลิ้นงูไปฝังที่เสาใต้ถุนเรือนน้าคำปองหมออ่วมทำแบบนั้นต้องการอะไรกันแน่” ทศพลคาดคั้น
หมออ่วมหน้าซีดปฏิเสธพัลวัน “ไม่จริงข้าไม่ได้ทำ”
“พวกผมเป็นพยานได้ หรือถ้าไม่เชื่อ จะให้พาไปดูตรงที่หมออ่วมขุดหลุมฝังว่านยังได้” วันชนะช่วยยืนยัน หมออ่วมหน้าซีดทันที
คำแก้วรู้ทันทีว่าหมออ่วมจงใจทำร้ายเธอ “ที่แท้ก็แหกตาชาวบ้าน คิดว่าเอาว่านอัปรีย์มาฝังแล้วฉันจะกลายร่างภูตผีปีศาจล่ะสิ เคยเห็นแต่เด็กเลี้ยงแกะ แต่นี่ก็แก่จวนจะเข้าโลงทุกคนแล้ว ยังปั้นเรื่องหลอกคนอื่นอยู่ได้ ระวังเถอะตายไปคงได้ไปเกิดเป็นเปรตงู !!”
“นังคำแก้ว!! เอ็งอย่าปากดีให้มันมากนัก สักวันข้าจะกระชากหน้ากากของเอ็งออกมาให้ได้ ไปโว้ย กลับ!!” กำนันแย้มเดินลงจากเรือนไปอย่างเสียหน้าสุดๆ
หมออ่วมเดินตาม กอลากเอาลำเจียกกลับไปด้วยแต่เลื่องยังไม่ยอมไป คำแก้วหันไปมองทศพลด้วยสายตาขอบคุณที่เขาปกป้องเธอ พิมพ์พรแอบมองอย่างไม่พอใจ
ที่หลังบ้านคำปอง คำแก้วเดินหนี แต่เลื่องเดินตาม
“คำแก้ว ฟังพี่ก่อน พี่ไม่เคยคิดว่าเอ็งจะเป็นอย่างที่หมออ่วมพูดเลยนะ”
“ไม่คิด แต่มาร่วมวงกับเขาด้วย”
“พี่มาที่นี่ก็เพราะเป็นห่วงเอ็ง พี่ไม่อยากให้ใครใส่ร้าย ปรักปรำเอ็ง พี่มาเพื่อปกป้องเอ็งนะคำแก้ว” คำแก้วหน้านิ่ง เหม็นเบื่อกับคำพูดหวานเลี่ยนของเลื่อง “พี่รักเอ็ง รักมานานแล้ว รักก่อนใครๆ ซะอีก เมื่อไหร่เอ็งจะเปิดใจให้พี่บ้าง” เลื่องเริ่มจับไม้จับมือถึงเนื้อถึงตัวคำแก้ว
แต่คำแก้วปัดมือเลื่องออกอย่างไม่ชอบใจ “อย่าทำแบบนี้ ฉันไม่ชอบ ถึงยังไงฉันก็ไม่มีวันรักพี่ตัดใจซะเถอะ”
“เพราะไอ้หนุ่มเมืองกรุงนั่นใช่มั้ย”
คำแก้วนิ่งไปรู้สึกหวั่นไหว “ไม่เกี่ยวกับใครทั้งนั้น ไม่รักก็คือไม่รัก อย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันอีก แล้วก็ฝากไปบอกพ่อพี่ด้วย ว่าถ้ามาหาเรื่องกันอีก คราวหน้าฉันจะไม่งอมืองอเท้ายอมโดนรังแกอีกแน่” คำแก้วเดินหนีไป
เลื่องทั้งแค้น ทั้งเจ็บปวด
ทศพล เชษฐ์ ประกิต สมมาตร วันชนะ พิมพ์พร และเจิดนภามารวมตัวอยู่ด้วยกัน
“งูกลายเป็นคน คนกลายเป็นงู มันมีจริงด้วยเหรอวะ” ประกิตสับสน
“หรือว่าคำแก้วจะเป็นเมดูซ่า” วันชนะพูดติดตลก ประกิตคอย่นหวาดกลัวขึ้นมาทันที
“อภูวาที นิรยังอุเปติ... คนพูดไม่จริง ย่อมเข้าถึงนรก”