บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 7 หน้า 13
ลำเจียกชูนิ้วที่สวมแหวนพิรอด “ก็พ่อบอกเองไม่ใช่เหรอ ว่าถ้ามีแหวนพิรอด งูเงี้ยวที่ไหนก็ทำอันตรายไม่ได้” พูดจบก็รีบเดินไปอย่างเร็ว
“นังลูกคนนี้นี่มันดื้อด้านจริงๆ” กอส่ายหัวระอาใจ ก่อนจะเดินออกไป
ชาวบ้านพากันสลายตัว ทิ้งหมออ่วมไว้ลำพัง
“นังคำแก้ว! เอ็งโชคดีไม่ได้ทุกครั้งหรอก” หมออ่วมยิ่งแค้น ทั้งคำแก้วและทศพล
ทศพลกำลังช่วยคำแก้วตำข้าว
“ขอบคุณคุณมากนะ ที่ช่วยฉันจากคนพวกนั้น” คำแก้วซึ้งใจ
“ผมไม่เข้าว่าทำไมพวกกำนัน หมออ่วมถึงต้องปรักปรำคุณด้วย”
“พวกชอบเล่นของสกปรกก็จิตใจสกปรกอย่างนี้แหละ เห็นคนอื่นอยู่ดีมีสุขแล้วร้อนรนทนไม่ได้ต้องหาทางกลั่นแกล้ง”
“แล้วทำไมต้องเป็นคุณ”
“คนพวกนั้นคงไม่พอใจที่ฉันไม่ยอมก้มหัวให้ หรือไม่ก็คงเป็นกรรมเก่าของฉัน ชาติที่แล้วคงสร้างบาปสร้างกรรมร่วมกันมาถึงได้จองล้างจองผลาญกันไม่สิ้นสุดซะที”
“ในเมื่อทุกคนกลั่นแกล้งรังแกคุณ คุณจะอยู่ที่นี่ไปทำไม ไปอยู่กรุงเทพฯกับผมเถอะ ผมจะดูแลคุณเอง”
คำแก้วเกือบจะหวั่นไหวไปกับทศพล แต่เมื่อคิดถึงเหตุแปลกประหลาดที่เกิดขึ้นกับตัวเองอย่างไม่รู้สาเหตุก็จำต้องหักใจ“ฉันไปไหนไม่ได้หรอก ฉันต้องอยู่ในที่ของฉัน”
ทศพลหน้าสลดไปที่คำแก้วปฏิเสธ
ลำเจียกเดินเข้ามาเกาะแขนออเซาะทศพล “ในเมื่อคำแก้วไม่อยากไป คุณทศพลก็พาลำเจียกไปสิจ๊ะ ลำเจียกเต็มใจ”
คำแก้วเห็นเข้าก็รำคาญ แต่พอมองไปที่นิ้วของลำเจียกเห็นลำเจียกสวมแหวนพิรอดอยู่ ก็รู้สึกร้อนครั่นเนื้อครั่นตัวอย่างบอกไม่ถูก รีบเดินหนีไปทันที
“คำแก้ว เดี๋ยวก่อนสิ คำแก้ว” ทศพลเรียก
“อย่าไปสนใจนังคำแก้วมันเลยจ้ะ มันก็ชอบทำตัวเรียกร้องความสนใจไปอย่างนั้นแหละ สนใจลำเจียกดีกว่า” ลำเจียกส่งสายตาหวานเชื่อมให้ทศพล และเริ่มถึงเนื้อถึงตัวทศพลจนชายหนุ่มอึดอัด “ลำเจียกอยากไปอยู่ที่กรุงเทพฯกับคุณทศพลจริงๆ นะจ๊ะใครไม่อยากไปก็อย่าไปบังคับจิตใจเลยจ้ะ”
“นั่นสิครับ ผมก็ไม่ชอบบังคับจิตใจใคร” ลำเจียกยิ้มลำพองใจ คิดว่าทศพลมีใจให้กับเธอ “แล้วผมก็ไม่ชอบบังคับฝืนใจตัวเองด้วยเหมือนกัน”
ลำเจียกเหมือนถูกตบหน้าอย่างแรง ทศพลยิ้มให้ตามมารยาทก่อนจะเดินผละไปทันที ลำเจียกยิ่งแค้นเคืองคำแก้วเข้าไปอีก