บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 7 หน้า 14
เลื่องมาดื่มเหล้าแก้กลุ่มกับทัพและเดี่ยวที่ร้านกอ
เลื่องดื่มหนักจนทัพต้องห้าม “พอเถอะพี่เลื่อง นี่ก็ดื่มไปเยอะแล้วนะ”
เดี่ยวเสริม “ขืนพี่เมาหัวราน้ำกลับบ้าน พวกฉันโดนลุงกำนันแพ่นกบาลแยกแน่”
“เอ็งสองคนไม่ต้องมายุ่ง ข้าจะดื่มให้ตายๆ ไปเลย ไหนๆ คำแก้วก็ไม่เคยเห็นข้าอยู่ในสายตาแล้วนี่”
ลำเจียกเดินเข้ามาเห็นเลื่องเมาโวยวายพร่ำเพ้อถึงคำแก้ว ก็หมั่นไส้ “ผู้หญิงบ้านดอนไม้ป่ามีตั้งเยอะแยะ พี่จะไปเอานังคำแก้วมันมาเป็นเมียทำไม นังนั่นน่ะมันไม่ใช่คน ระวังเหอะวันดีคืนดีเกิดมันโมโหขึ้นมามันฆ่าพี่ตายแน่”
“เอ็งอย่ามาใส่ร้ายคำแก้วของข้านะเว้ยนังลำเจียก เอ็งก็เห็นกะตาแล้วว่าคำแก้วเป็นคนไม่ใช่ปีศาจงูอย่างที่ไอ้หมออ่วมกล่าวหา”
“ก็เห็นมาเต็มสองตาแล้วถึงได้กล้าพูด..ช่างเถอะ อยากตายเป็นผีเฝ้าดอนไม้ป่านักก็ตามใจ” ลำเจียกสะบัดหน้าจะเดินหนี
“คำแก้ว คำแก้วของพี่..ไอ้ทศพล..ไอ้ตัวมาร ถ้าไม่มีมันคำแก้วต้องรักข้าแน่” เลื่องพล่าม
ลำเจียกชะงัก แววตาครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะหันกลับมาหาเลื่อง “ถ้าพี่อยากได้คำแล้วมันเป็นเมียนักละก็ ฉันจะช่วยพี่เอง”
เลื่องหูผึ่งแทบสร่างเมาในทันที ลำเจียกยิ้มกริ่มอย่างมีแผน
คำแก้วเพิ่งอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินมาเจอลำเจียกดักรออยู่ “มีอะไรอีก หรือว่ายังไม่หายข้องใจ จะให้ฉันแสดงให้ดูมั้ยล่ะว่าฉันเป็นอะไรกันแน่” คำแก้วมองลำเจียก แววตาเยือกเย็นเหมือนมีพลังอำนาจบางอย่างแฝงอยู่
ลำเจียกชักหวาดๆ สายตาดุดันของคำแก้ว แต่พยายามทำเป็นไม่กลัว “ฉันไม่ได้มาหาเรื่อง ฉันแค่จะมาส่งข่าว”
“ข่าวอะไร”
“ลุงกำนันให้ฉันมาตามแกไปพบ”
“ฉันไม่ไป” คำแก้วจะเดินหนี แต่ลำเจียกขวางคำแก้วไว้ พลังอำนาจจากแหวนพิรอดที่ลำเจียกสวมไว้ ทำให้คำแก้วรู้สึกกลัวขึ้นมา “หลีกไป”
“ไม่หลีก ลุงกำนันมีธุระสำคัญจะคุยกับแก”
“ธุระอะไร แล้วทำไมเขาถึงใช้เธอมา”
“คือ..ก็ลุงกำนันเขาสำนึกผิดเรื่องวันนี้น่ะสิ เขาเลยอยากจะขอโทษแกต่อหน้าชาวบ้าน”
“คนอย่างกำนันแย้มน่ะนะ จะสำนึกได้จริงๆ”
“ถ้าไม่เชื่อก็ไปดูกับตาเองสิ..หรืออยากจะอยู่กับคำครหาว่าเป็นงูบริวารเจ้าแม่นาคีไปจนตายก็ตามใจ” คำแก้วชะงัก ลังเล ลำเจียกลอบยิ้มที่ได้ผล “ลำพังตัวแกคนเดียวคงไม่กระไรหรอก แต่น้าคำปองน่ะสิ แกไม่นึกห่วงน้าคำปองบ้างรึไง คิดว่าน้าคำปองจะทนฟังคำติฉินนินทา ทนเห็นสายตาดูถูกเหยียดหยามไหวเหรอ” ลำเจียกพยายามตะล่อม
คำแก้วเริ่มสับสน เธอเป็นห่วงแม่อย่างที่ลำเจียกพูดจริงๆ