บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 7 หน้า 12
ประกิตต่อว่า “โหไอ้เชษฐ์ นี่ถึงกับแช่งกันเลยเหรอวะ”
“ไม่ได้แช่ง แค่อยากเตือนสติให้คิดให้ดีก่อนพูดต่างหาก”
“แล้วตกลงเรื่องคำแก้ว จริง หรือไม่จริงกันแน่” สมมาตรสงสัย
พิมพ์พรย้ำ “ยัยรัตน์ตายก็เพราะฝีมือเจ้าแม่นาคี แถมคำแก้วยังปกป้องนังเจ้าแม่นั่น ถ้ามันไม่ใช่พวกเดียวกันจะปกป้องกันทำไม”
เจิดนภาเห็นด้วยกับพิมพ์พร “นึกแล้วเชียว..บางทีฉันถึงได้รู้สึกว่าสายตาคำแก้วเหมือนมีพลังแปลกๆ บางอย่างซ่อนอยู่น่ากลัวยังไงไม่รู้”
“ไอ้ที่ว่าแปลกน่ะ แปลกยังไงเหรอ” สมมาตรขมวดคิ้วอยากรู้
“ก็บางทีฉันรู้สึกว่าตาคำแก้วดุ เหมือนตางูน่ะสิ”
ทศพลขัดขึ้น “พอเถอะ!หยุดพูดในสิ่งที่ไม่ใช่ความจริงซะที แค่นี้คำแก้วก็เสียใจมากพอแล้ว”
“เห็นอกเห็นใจกันขึ้นมาเชียวนะ คิดจะเปลี่ยนใจจากสาวเมืองกรุงไปจีบสาวบ้านป่าแทนแล้วเหรอวะ”
ทศพลขึงตามองวันชนะแบบปรามๆ พิมพ์พรนิ่งไปอย่างไม่พอใจที่ทศพลเอาแต่ปกป้องคำแก้ว
กำนันแย้มกลับมาที่บ้านด้วยอารมณ์โมโหสุดๆ เสียงชาวบ้านวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่
ขบายังไม่แน่ใจ “ตกลงนังคำแก้ว มันเป็นงูบริวารเจ้าแม่จริงๆ รึเปล่า”
มะลิไม่คิดแบบนั้น “ถ้ามันเป็นจริง ป่านนี้เราคงไม่รอดแล้ว”
“หรือว่าเราจะโดนหมออ่วมแหกตาอย่างที่นังคำแก้วพูด” ลำเจียกครุ่นคิด
หมออ่วมโพล่งขึ้นมาอย่างเหลืออด “เพราะไอ้พวกคนเมืองกรุงนั่นเข้ามาแส่ต่างหากทุกอย่างเลยพังหมด ไม่งั้นป่านนี้พวกเอ็งได้เห็นกับตาแล้วว่านังคำแก้วมันไม่ใช่คน”
เลื่องกลับมาพร้อมเดี่ยวและทัพ ยังโมโหหมออ่วมไม่หาย “แทนที่จะโทษคนอื่น โทษตัวเองดีกว่ามั้ย ท่าทางวิชาหมออ่วมคงจะเสื่อมซะละมั้ง” ชาวบ้านบางส่วนดูคล้อยตามเลื่อง หมออ่วมเสียหน้ามาก เลื่องสำทับ “พ่อก็เหมือนกัน เป็นกำนันซะเปล่า หลงเชื่อคำพูดหมอผีไม่เอาถ่านปล่อยให้คนคราวลูกมาถอนหงอกเอาได้”
“ไอ้เลื่อง นี่มันพ่อเอ็งนะโว้ย” กำนันแย้มไม่พอใจ
“ฉันเห็นว่าเป็นพ่อน่ะสิ ฉันถึงเตือน”
“ข้าหวังดี แต่เอ็งกลับไม่เห็นค่า สักวันนึงเถอะแล้วเอ็งจะรู้ว่าเอ็งคิดผิด”
เลื่องสะบัดหน้าเดินหนีไปอย่างหงุดหงิด ทัพกับเดี่ยวเดินตาม กำนันแย้มมองหน้าหมออ่วมอย่างผิดหวัง ก่อนจะเดินขึ้นเรือนไป
ลำเจียกจะผละไป แต่กอเรียกไว้ “นังลำเจียก เอ็งจะไปไหน”
“ฉันก็จะไปหาคุณทศพลน่ะสิ”
“เอ็งจะไปทำไม ไม่กลัวนังคำแก้วมันโกรธแล้วเล่นงานเอารึไง”