บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 7 หน้า 15
ลำเจียกพาคำแก้วมาที่กระท่อม
คำแก้วแปลกใจที่ไม่เห็นใคร “ไหนบอกว่าลุงกำนันรออยู่ที่บ้านไง ทำไมเธอถึงพาฉันมาที่นี่”
ลำเจียกยิ้มร้าย คำแก้วเริ่มสังหรณ์ใจ ทัพกับเดี่ยวออกมาจากที่ซ่อน พุ่งมาปิดปากลากตัวคำแก้วเข้าไปในกระท่อมทันที คำแก้วพยายามทั้งร้องทั้งดิ้นขัดขืนเต็มที่แต่สู้แรงไม่ไหว
“เรียกลุงกำนันคงไม่ถูกแล้วล่ะ เพราะต่อไปนี้คงต้องเรียกว่าพ่อผัว” ลำเจียกหัวเราะเยาะคำแก้วอย่างสะใจ
จู่ๆ ทศพลรู้สึกร้อนรนใจอย่างบอกไม่ถูก นึกเป็นห่วงคำแก้วขึ้นมา
ทศพลจะไปหาคำแก้ว แต่เจอพิมพ์พรดักเอาไว้ “จะไปไหนคะพล”
“ผมจะออกไปเดินเล่นข้างนอกสักหน่อย”
“หวังว่าพลคงจะไม่ได้ออกไปเดินเล่นแถวๆ บ้านแม่ดอกอุตพิตนั่น”
“พูดถึงคำแก้วให้ดีๆ หน่อยได้มั้ย ผมขอร้อง”
“พิมพ์เห็นมันส่งสายตาให้พลวิบวับ อย่านึกว่าพิมพ์รู้ไม่ทัน มันน่ะอยากได้พลเป็นผัวจนตัวสั่น”
“พิมพ์ ! มันชักจะมากไปแล้วนะ” ทศพลปราม
“มากเหรอ นี่มันยังน้อยไปด้วยซ้ำ”
“ไอ้พล ! ชะอุ่ย” ประกิตจะเข้ามาเรียกแต่เบรกกึก เมื่อเห็นทศพลอยู่กับพิมพ์พรกำลังเถียงกันอยู่
“มีอะไรวะ ไอ้กิต”
“อาจารย์ทัศนัยเรียกทุกคนให้มาประชุมด่วน คงจะมีเรื่องสำคัญ”
“เรื่องอะไร”
“ก็คงเป็นเรื่องโอ่งอ่างกระถางแตก หรือไม่ก็เรื่องรูปปั้นอัปลักษณ์นั่น” พิมพ์พรเบ้ปาก
“คนอย่างคุณไม่มีวันมองเห็นความงามของศิลปะพวกนี้หรอก”
พิมพ์พรชักสีหน้า เสียงแหวขึ้นมาทันที เมื่อทศพลทำเสียงแข็งใส่ “ทำไมพลต้องมาใส่อารมณ์กับพิมพ์ด้วยล่ะคะ”
ทศพลไม่อยากต่อปากต่อคำกับพิมพ์พร รีบปลีกตัวออกไป ประกิตยิ้มแหยๆ ให้พิมพ์พร แต่ถูกทำหน้ายักษ์ใส่ เลยรีบเผ่นแน่บตามไป
อาจารย์ทัศนัยยืนอยู่ท่ามกลางกลุ่มนักศึกษา “ผมแกะข้อความบนแผ่นศิลาได้บางส่วนแล้ว”
ทุกคนดูตื่นเต้นดีใจขึ้นมาทันที