บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 2 หน้า 10
“พวกเราคงอยู่ที่นี่ไม่นาน สำรวจปราสาทหินเสร็จเมื่อไหร่ จะรีบกลับทันที ผมกับเพื่อนๆ ลาล่ะครับ” ทศพลกับพวกยกมือไหว้ลาคำปองเพื่อออกเดินทางไปยังปราสาทหิน
คำปองสีหน้ากังวล สังหรณ์ใจว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้น
เลื่อง ทัพ เดี่ยว ผ่านมาเห็นคณะของทศพลออกมาจากบ้านคำปอ
เดี่ยวเอ่ยขึ้น “นั่นมันไอ้พวกคนเมืองนี่พี่เลื่อง”
“แสดงว่าเมื่อคืน น้าคำปองให้ที่พักกับพวกมัน”
ทัพไม่พอใจ “ดื้อด้าน ! ทำอย่างงี้เท่ากับไม่เห็นหัวพ่อกำนันชัดๆ”
เดี่ยวยุ “สั่งสอนพวกมันเลยมั้ยพี่”
“เฮ้ย! ถึงยังไงน้าคำปองก็เป็นแม่ของน้องคำแก้ว พวกเอ็งจะทำอะไร หัดไว้หน้าว่าที่แม่ยายข้ามั่ง” เดี่ยวกับทัพถูกเลื่องเอ็ดจนหงอ “ครั้งนี้ข้าจะถือว่าปล่อยสัตว์ทำทาน แต่อย่าให้ข้าเห็นหน้าพวกมันในดอนไม้ป่าอีกก็แล้วกัน ข้าไม่ปล่อยเอาไว้แน่!” เลื่องมองตามคณะของทศพลด้วยสายตาหาเรื่อง
คณะของทศพลเดินป่ามุ่งหน้าสู่เทวาลัยเจ้าแม่นาคี ท่ามกลางแสงแดดแผดกล้าเวลาเที่ยง
พิมพ์พรเริ่มบ่น “เดินมาตั้งนานแล้ว เมื่อไหร่จะถึงสักที เหนื่อยก็เหนื่อย ร้อนก็ร้อน”
“ดูจากแผนที่ เลยน้ำตกไปหน่อย ก็ใกล้ถึงแล้ว” ทศพลปลอบ
อาจารย์ทัศนัยบอกลูกศิษย์ “คืนนี้เราจะไปกางเต็นท์ค้างแรมกันที่ปราสาทหิน”
เจิดนภาเซ็ง “ถ้ารู้ว่าลำบากอย่างนี้ ฉันเลือกเรียนจิตรกรรมดีกว่า นั่งวาดรูปสวยๆ ไม่ต้องมาบุกป่าฝ่าดงแบบนี้”
วันชนะย้อน “งั้นก็ลาออกไปเลยไป บ่นอยู่ได้ น่ารำคาญ”
เจิดนภาไม่พอใจ “แกอย่าท้าฉันนะ ไอ้....”
ประกิตจุ๊ปาก “ชู่ววว์... ทุกคนเงียบก่อน ได้ยินเสียงอะไรมั้ย”
เสียงน้ำตกดังแว่วมาไกลๆ
“เสียงน้ำตก ! ดังมาจากทางนั้น !” รัตนาวดีวิ่งนำทุกคนตามเสียงน้ำตกไป
ทุกคนตกตะลึงในความงามของธารน้ำตกที่ไหลลงมาเป็นชั้นๆ สวยงามมาก ทศพลรู้สึกว่าตนเองเคยเห็นธารน้ำตกในความฝันมาก่อน ทศพลเห็นราวบันไดนาคทอดลงสู่ธารน้ำตก ไม่มีเศียรนาค ทศพลนึกถึงภาพนิมิตตอนที่ช่วยนาคีจากนกสัมพาที “เหมือนที่เราเคยเห็นไม่มีผิด...” ทศพลยืนเหม่ออยู่ในภวังค์ของภาพนิมิต มีน้ำสาดกระเด็นมาถูกใบหน้า ทศพลได้สติ พิมพ์พรเป็นคนสาดน้ำใส่ทศพล
พิมพ์พร เจิดนภา รัตนาวดีกำลังเล่นน้ำตกอย่างสนุกนาน โบกมือให้เพื่อนผู้ชาย
“น้ำเย๊น..เย็น ลงมาเล่นด้วยกันสิคะพล” พิมพ์พรเอ่ยชวน