บทละครโทรทัศน์ นาคี ตอนที่ 2 หน้า 9
กอกลับมาถึงบ้าน ยกขันน้ำขึ้นดื่ม
ลำเจียกเอ่ยด้วยความขยะแขยง “นังคำแก้วมันต้องเป็นโรคเรื้อน ขี้ทูดกุดถังแน่ๆ พ่อเห็นแผลที่แขนมันมั้ย ตกสะเก็ดอย่างกับหนังงู อี๊.....”
กอจ้องไปยังแหวนพิรอดที่นิ้ว “ต้องเป็นเพราะแหวนพิรอดวงนี้แน่ๆ ที่ทำให้นังคำแก้วเป็นแบบนั้น”
“แหวนเกี่ยวอะไรด้วย”
“พ่อเคยรอดตายจากงูมาแล้วสองหนก็เพราะแหวนพิรอดวงนี้”
“นังคำแก้วมันเป็นคนนะพ่อ ไม่ใช่งู”
“เอ็งเห็นดวงตาของนังคำแก้วเวลาโกรธมั้ยล่ะ สายตาที่มันจ้องเอ็ง มันเหมือนงูกำลังสะกดเหยื่อชัดๆ”
ลำเจียกคิดย้อนทบทวน เริ่มเห็นด้วยกับผู้เป็นพ่อ “อีนังคำแก้วมันจะคลุกคลีตีโมงกับงูจนสันดานเหมือนงูไปแล้ว”
“ตอนนังคำแก้วเกิด ไอ้เคนพ่อมันก็ตาย แต่มันกลับรอดมาได้ ยิ่งโต มันก็ยิ่งทำตัวประหลาดลึกลับเหลือเชื่อ” กอคิดหาทางที่จะพิสูจน์ให้ได้ว่าคำแก้วไม่ใช่คนธรรมดาๆ
ที่หน้าบ้านคำปอง คณะของทศพลมาลาคำปอง
“จะไปกันแล้วเหรอ” คำปองเอ่ยถาม
ทศพลยกมือไหว้“ขอบคุณน้าคำปองมากครับที่กรุณาให้ที่พักกับพวกเรา”
“เสร็จธุระของพ่อหนุ่มที่ดอนไม้ป่าแล้วก็รีบกลับไปซะ เชื่อน้า...”
วันชนะหัวเราะ “น้าคำปองคงกลัวพวกกำนันโหดจะมาล่าหัวพวกเรา”
คำปองเสียงเครียด “พวกชาวบ้านกำลังจะเตรียมพิธีบวงสรวงเจ้าแม่นาคีที่เทวาลัยท้ายหมู่บ้าน”
“น่าสนุก ! งานประจำปีของที่นี่เหรอคะ” รัตนาวดีตื่นเต้น
“ไม่ได้จัดทุกปีหรอก เฉพาะวันที่เกิดสุริยคราสเท่านั้น ชาวบ้านเชื่อกันว่าเจ้าแม่นาคีจะออกอาละวาดเอาชีวิตคนเป็นเครื่องสังเวย”
นักศึกษาร้อนๆ หนาวๆ ขนลุกอย่างไม่รู้สาเหตุ มีแต่รัตนาวดีกับเจิดนภาเท่านั้นที่ไม่เชื่อ
อาจารย์ทัศนัยอธิบาย “คงคล้ายพิธีเลี้ยงดง เซ่นผีปู่แสะ ย่าแสะของทางเหนือนั่นแหละ คนแต่ละท้องถิ่นก็มีความเชื่อแตกต่างกันออกไป เป็นเรื่องที่พวกเธอควรศึกษา”
“ดอนไม้ป่าเป็นดินแดนอาถรรพ์ พวกคุณเป็นคนเมือง จะทำอะไรขอให้ระวังกันสักหน่อย ของที่มองไม่เห็น ก็ใช่ว่าจะไม่มี” คำปองเตือนด้วยความหวังดี
“คุณน้าหมายถึง... ผี น่ะเหรอครับ” ประกิตทำท่าขนลุก หน้าหวาดๆ กลัวผีขึ้นสมอง
“ผีที่อยู่ในจิตใจคน น่ากลัวกว่าผีทุกตนบนโลกใบนี้” เชษฐ์เอ่ย
สมมาตรถามกลับ “พูดอย่างนี้ แสดงว่าแกไม่กลัวผีใช่มั้ย ?”
เชษฐ์ตอบเนิบๆ “กลัว !”
“โธ่เอ๊ย ! นึกว่าจะแน่”